გავიზარდე.. სულ არ გავზრდილვარ.. (მოგონებების სიურეალიზმი)

მე დიდი ხანია, ბავშვი აღარ ვარ..

გავიზარდე მაშინ, როცა მოდუნებულ ონკანს დასისხლიანებული, კანზეხორცჩამოკიდებული ვუყურებდი.. გავიზარდე მაშინ, როდესაც სულ “მასტუკებდნენ”, როცა ეზოში მრგვალი მაგიდის ქვეშ ვძვრებოდი ციდან ჩამოცვენილი ბომბებისათვის თავის ასარიდებლად., როდესაც ერთ-ერთი პირველი ვიყავი, ვინც სწორად თქვა სიტყვები “თვითმფრინავი” და “ჰიდროელექტროსადგური”. დიდი ვიყავი მაშინ, როდესაც არასწორედ, მაგრამ დამოუკიდებლად შევიკარი ფეხსაცმლის თასმები; როდესაც მარტო შევედი ტუალეტში…

გავიზარდე იმ ღამეს,

ადამიანო! რას წარმოვადგენ? (ჩემებური სიურეალიზმი)

არაფერი წმინდა არ არსებობს ამ ქვეყანაზე – ხანდახან მგონია… ხანდახან ვფიქრობ, რომ იმაშიც კი დამნაშავე ვარ, რაც არ ჩამიდენია არასდროს…
მინდა რომ შევქმნა. რაიმე.
სხვებისთვის, ხალხისთვის, ჩემი თავისთვის, მეორე მესთვის…
მინდა დავხატო, დავხატო ის სამოთხე, რომელსაც მე ვხედავ ყოველ ღამე, ჩუმი ლოცვისას. მინდა გამოვიყენო ყველანაირი ღია ფერი, დავწერო მუსიკა და მისი თანხლებით ვაჩვენო მთელს მსოფლიოს, თუ რა ლამაზია სამოთხე, მაშინ როდესაც აღარაფერი გაქვს რომ იფიქრო, აღარაფერი გაქვს, რომ გეტკინოს.. როდესაც არ გაგაჩნია გრძნობები, როდესაც ყოველ წამს ეშვები დაბლა თითო საფეხურით და იმსხვრევა შენი უკანა ნაბიჯები.. მინდა ან შევქმნა, დავხატო, დავუკრა, დავწერო ისეთი რამ, რაც მიაღწევს სხვამდე, რაც გააგებინებს თუნდაც ერთს, რომ მე ვარსებობ.. ვარსებობ არა მხოლოდ ჩემს წარმოსახვაში, არამედ რეალურად, ადამიენების გვერდით. რომ მეც გამაჩნია ბებერი, გაცვეთილი გრძნობები..
ხანდახან ვწერ, ვწერ..

ეროტიული სამყარო (გაშიშვლებული [სიუ]რრეალიზმი)

დამშვიდებულად აბოლებდა სიგარეტს დაძაბული წუთების შემდეგ.. ხან ცარიელ ბალიშს გადახედავდა, ხან საკუთარ მკერდს, ხანაც ფანჯრიდან შემომავალ მზის სხივსა და მის შუაგულში მოთამაშე მტვრის ნაწილაკებს აკვირდებოდა.

ხელი უკანკალებდა, მოუთმენლად ყლაპავდა ბოლს და ჩუმი ხველებითა და ძალაუნებურად აცრემლებული თვალებით უარესად იჩეჩდა თმებს. ეთამაშებოდა პირიდან გამოშვებულ ვერშემდგარ გულებს, თითქმის ბოლომდე ჩამწვარ სიგარეტს თავიდან არტყამდა ნაპაზს.

საფერფლეში ჩაღუნა ქალივით. ადგა. თხელ, შიშველ ტანზე ხალათი შემოიცვა და ფანჯარასთან მივიდა. დაბნეული მზერა ესროლა გალუმპულ ჩჲტებსა და ახლადამოწვერილ მზეს. მობრუნდა. ხალათი გაიხადა და შიშველმა გაიარა ოთახებს შორის. ეძებდა რაიმე ალკოჰოლურს და ოთახიდან ოთახში შიშველ, ოფლიან ნაფეხურებს ტოვებდა მოპრიალებულ იატაკზე.

იპოვა. გახსნა ქილა და მისაღები ოთახისაკენ გაემართა – არავინ დახვდა.. გადაწია წითელი ფარდები და ჯორჯიის შტატის ჰიმნი ჩართო. ჩაესვენა წითელ სავარძელში, აკანკალებული ხელით მოუკიდა მისი სხეულივით წვრილ და მაღალ სიგარეტს და ბოლს იქით ჩუმად დაიწყო მზერა…

ნოემბრის ბოლო კვირა

ყველაფერს განწყობა სჭირდება.. მათ შორის – მეც… ჩემს ნაწერებსაც, ბევრჯერ წაშლილ ნახატებსაც, შეცვლილ რითმებსაც… თურმე გრძნობებსაც…

ვცდილობდი, გამეხსენებინა, რა მოხდა ამ უკანასკნელი თვის განმავლობაში ისეთი, რაც შემეძლო დამეწერა ბლოგზე, ვითომ ვიღაცას აინტერესებს, ანაღვლებს, აფიქრებს… თურმე არაფერი. აბსოლუტური ერთფეროვნების 29 დღე. არავისთვის არაფერია მნიშვნელოვანი, განსაკუთრებით ჩემთვის…

სამსახური, ლექციების გაცდენა, ბადურას შენიშვნები, არანაირი “ცნობა” მისგან, ისევ გიტარისტს ვეძებ…

ვიღლები ხოლმე.. განსაკუთრებით საღამოობით, როცა მინდა ვინმეს რამე ვუთხრა, როცა მინდა რომ ამჯერად არა მე მოვუსმინო, არამედ თვითონ გამიგონ სხვებმა..

Jim Morrison-A Feast Of Friends (თარგმანი)

ეჭვებით შეპყრობილი ვცხოვრობ უკიდურეს სამხრეთში,
სადაც მკაცრი შენობებში მონებს აქვთ ძალაუფლება.

იღბლიანი კაცები თავიანთ გარყვნილ ქალებთან ერთად
თხელ საბანს აფარებენ ჩვენს მეზღვაურებს.

უკვე ავად ვარ ამდენი ცივი სახის ყურებით,
რომლებიც კაშკაშებენ მაღალი ტელევიზორიდან.

ვაზის ქვეშ ვარდები მინდა ჩემს ბაღში,

დასასრული (თარგმანი)

ეს დასასრულია… შენი მშვენიერი მეგობარი..
ეს დასასრული ჩემი ერთადერთი მეგობარია..
დასასრული ჩვენი ოსტატურად დაგეგმილი მომავლის..
მხოლოდ დასასრული..
მე შენს თვალებში ვეღარასოდეს ჩავიხედავ…შეგიძლია, აღწერო უსაზღვრო თავისუფლება?
სასოწარკვეთილებას ვიღაც უცნობის ხელი სჭირდება
სასოწარკვეთილ
მიწაზე (არეულ სამყაროში)…

ნათელ უდაბნოში დაკარგული ტკივილიანი
და სულით ავადმყოფი ბავშვები ელოდებიან ზაფხულის წვიმას

დიახ…
და ეს ქვეყნის აღსასრულის საშიშროებაა…
მართე სამეფო გზა
სცენის შიგნით მდგარი ოქროს ტახტიდან…
მართე სწორი გზა – იარე დასავლეთით, პატარავ..

ოქტომბრის ბოლო კვირა

სიახლეებია..

რეპეტიციები დავიწყეთ რაოდენ გასაკვირიც უნდა იყოს ვოკალზე ყველასთვის საყვარელი მრ_ზუმ მყავს :* ბასისტი გერმანელი მშვენიერი ბიჭია თან  საყვარელია ნამეტნავად ხასიათითაც, დაკვრითაც და ურთიერთობაშიც. გამიმართლა მაგ მხრივ.. მაგრამ ცუდია ტებერვალში ალბათ დაბრუნდება ისევ გერმანიაში და მაგისი შემცვლელი სად ჯანდაბაშჲ მოვძებნო ჯერ ისედაც არ არიან ბასისტები და მერე მაგისნაირად რომ უკრავდნენ ეხ ჯო… ნუ ზუმზე აღარ ვიტყვი არაფერს წუბ წუბ წუბ <3, აი გიტარისტს რაც შეეხება,

სახლში ისევ არავინაა… (წამიერსაუკუნოვანი სიურეალიზმი)

სახლში ისევ არავინაა… არავინ მელის დაბრუნებულს და არავინ მიღებს კარს…
ხანდახან იმედი მაქვს, რომ სასწაული მოხდება…

* * *
აქ ყველას ახსოვს ტკივილი, შიში, ზუზუნი…

შემიშვით სახლში!!! მომეცით უფლება მე ვიცოცხლო და არა ვიარსებო! ჰეი! ნუთუ წარმოსახვაშიც კი არაა ვინმე, რომ კარის სახელური ჩამოწიოს?!

* * *
საბრძოლო მარში… სწრაფი დარტყმები პატარა, კისერზე ჩამოკიდებულ ბარაბანზე.. ექიმი

სამყარო და ჩვენ (მბრუნავი სიურეალიზმი)

ლოცვით დაიწყო ცხოვრება სამყაროს მსხვერპლმა..

სისხლმა წალეკა უკუნისამდე მათი ძვლები, სახლები, შთამომავლობა..

მეოთხე ომი ქვებით იქნებაო, უთქვამთ და აი, დაიწყო…

დაიწყო ქვების წვიმა.. აიღეს ლოდები -

შიშებმა -

სიკვდილმა -

ჭირმა -

ცხოვრებამ -

ამაოებამ!!

არა-ფერი (არაფრისეული სიურეალიზმი)

- მოდი, გინდა სიკვდილს დაგანახებ. აი, გაიხედე ტელესკოპში… ხედავ რა ფერადი სიკვდილია?! თან როგორ შორს….- ცა რატომ ხდება საღამოობით ვარდისფერი?
- მზის სხივები ტყდება და როცა ირიბად მოდის, მაშინ ჩვენ მათ დღისფრად კი არა, სილამაზის ფრად ვხედავთ.

- წამო, გინდა “იქ” წავდეთ?
- სად “იქ”, ჩემო პატარავ?
- სადაც მზის სხივები ტყდება და ფერადი სიკვდილია…
- რატომ გსურს სიკვდილთან წასვლა?
- მგონია, რომ ასეთი ლამაზი სტუმართმოყვარე იქნება, მიგვიღებს და აღარ გამოგვიშვებს უკან… თან შოკოლადის ნაყინიც ექნება, იცი, როგორ მომენატრა?..
- არა, პატარავ, ჯერ ადრეა.. შოკოლადის ნაყინს კი მე გიყიდი, როცა აქედან წავალთ.
- სად წავალთ, სიკვდილთან?
- ….