მოკლედ.. დღეს მეტროთი მგზავრობისას გადავეყარე ფრიად საინტერესო ფაქტს. ერთდროულად შემოვიდა ერთმანეთისათვის სრულიად უცნობი 3 გოგო, ერთნაირი თმის სტილით, ერთნაირი შარვლებით, ზედებით, ფეხსაცმლით, დაპრუწული ტუჩებით და სხვა აქსესუარებით. მართალია, თბილისი (და ზოგადად საქართველო) ძალიან პატარაა ე.წ. მოდის განვითარებისათვის, მაგრამ, დავიჯერო ტვინით და გემოვნებითაც განუვითარებლები ვართ?

ჯერ იყო და, აიპოდების/მპ3 და ა.შ. გულზე ჩამოკიდება იყო მოდაში, მერე მიხვდნენ რომ აღარ უკვირდა არავის და ჯიბეში გადაინაცვლა (თავიდან მობილურსაც იგივე ფუნქცია ჰქონდა, თუ გახსოვთ), ახლა პატარა მკერდის წინ ადგილი ბუებმა შეავსეს. ესეიგი, გაუგიათ, არ გაუგიათ, იციან თუ არ იციან ამ ფრინველის დანიშნულება დედაბუნებაში, ყველას ან ყლინჯად აქვს ჩამოკონწიალებული, ან უშველებელი ბეჭედი უკეთია ისეთ პატარა თითებზე, რომ ხელი აღარ ჩანს, ან კიდევ ლამისაა თვითონ გაბუვდეს ო_0

აღარ მაქვს საუბარი ამ ფიფქებზე და ირმებზე გაჭედვაზე, ზამთრის მოსვლასთან ერთად. მეც დიდიხანია (რამდენიმე წელია) ეს ირმებიანი ჯემპრი მინდა, მაგრამ ამათი შემხედვარე ფრინველებს ცხოველები მიჰყვა და არც ირემი მინდა, აღარც სანტაკლაუსი ზევიდან :/

მართლა გულწრფელად მიკვირს. თბილისში რატომ არავის გააჩნია ინდივიდუალურობა? ან თუ გააჩნია ნამეტანი გადაინდივიდუალურებულია და შუბლზე აწერია “მე განსხვავებული ვარ და მაკოცე ****ეო”, ან კიდევ ვისაც მართლა არამსგავსი სტილი აქვს, ან “პიდარასტია”, ან ლეზბიანკა : /

გასაგებია ეს მოდა, ფეშენი, ბიჭოლა და ამბები, მაგრამ რატომ აცვიათ გოგოებს ეს ოხერი მაღალქუსლიანი ფეხსაცმელი, სიარული რომ არ იციან და ფეხებს სტკენთ?

არ შეიძლება, უბრალოდ ყველა ვიყოთ ის, რაც ვართ? ვერავინ დამაჯერებს, რომ სიამოვნებას ანიჭებს ინკუპატორის წიწილასავით რომ გამოიყურება….

საერთოდ არ ვაპირებდი ბლოგზე პოსტის დაწერას რა და როგორ ხდებოდა 2011-ში, მაგრამ ახალხანს ფეისბუქზე თინის პოსტი ვიხილე და გადავწყვიტე 2 სიტყვით მოგიყვეთ.

2011 ალექსთან ზარით და ახალი წლის მილოცვით დაიწყო ქეთის სახლიდან. საკმაოდ დაძაბული ზამთარი იყო, გაურკვევლობაში გაიარა რამდენიმე თვემ. ფაქტობრივად, შეიძლება ითქვას რომ 2011 წლის დადგომასთან ერთად სამსახურიც აღარ გამაჩნია. 2012მდე ეს დარჩა ჩემთვის ყველაზე დიდ პრობლემად.  სადაც მივედი (დავყავი რაღაც პერიოდი) არავის თანხა/დაფინანსება არ გააჩნია :( – მგონი ვიღაცამ მაგრად დამწყევლა : ))))

კარიერაში აბსოლუტური უმაქნისობა და დეპრესიის პირას ყოფნა ხდება :/

ოჯახურად.. ჰმ.. დედაჩემმა ყველაფერი დაკარგა რაც ჰქონდა. სრული ამ სიტყვის მნიშვნელობით. ერთმა პატარა, გაბოზანდარებულმა, გატუტუცებულმა გოგჩომ (აი ისეთმა, ტუჩებს რომ პრუწავენ ხოლმე) რომელიც დედას მეუღლის შვილია ჯერ ფული მოპარა მერე ოქროულობა. ფულის მოპარვის დროს ფაქტზე წაასწრო და თავისი პატარა და დაიფიცა მე არ ამიღიაო, პოლიციით რო დაემუქრა, მერე აღიარა და ამოიწყვიტა ყველაფერი აღარ ვიზამ მეტსო მაგრამ გავიდა რამდეინმე თვე და დედაჩემის ქორწილში ნაჩუქარი საყურეები, ოქროს/ბრილიანტის ბეჭდები, ცეპი, გიშრის კულონი, ძოწის ბეჭედი და საყურეები, ოქროს ჯვარი… – ყველაფერს დაავლო ხელი და დაახვია. მერე იყო გარჩევები, ისტერიკები, მობრძანდა ამ პატარა ქურდის დედიკო და დადო ფრაზა: “მე ვიცი ჩემი ქეთუსია როდის იპარავს, ეხლა არ მოუპარავს” – აქედან რა შთაბეჭდილება დაგრჩათ არ ვიცი.. მერე ქეთუსიას ბოიფრენდმა დამირეკა და სტრეკლა დამინიშნა, შენ და დედაშენი რაღაცებს აბრალებთ ჩემს შეყვარებულსო, იმ შეყვარებულს რომელმაც მართალია ჩემი თანდასწრებით აღიარა რო მაამმისს ფული მოპარა 14 წლისამ, მერე სახლი რო გაქურდა, მერე ბებიამისს ძველი ბრიალინტის საყურეები რო მოპარა, მერე მეზობლებს ფული და ოქროულობა რო ჩამოართვა, დედაშენს ფული ამოაცალა, მაგრამ ოქროს არ მოიპარავდა და “მოდი აბა გოგო ერთი შემხვდიო” : ))))) მოკლედ…დავიკიდოთ 18 წლის ქურდი არსება, მთავარია, რომ მისთვის კარგად არაფერი წავა იმის შემდეგ რაც ბევრჯერ ჩაიდინა და კიდევ იმის შემდეგ, რაც საშვილიშვილოდ გადამიმტერა. ხანდახან ძალიან მაბრაზებს დედაჩემი, მაგრამ მის წყენას იმ ბავშვს არასდროს დავანებებ, რომელსაც თითქმის ყოველდღე სანაპიროზე სიგარეტით ხელში და ბიჭების კალთაში ხედავენ (თუმცა, მისია, ვისაც უნდა მისცემს).

მერე ერთ ჩემს დაქალთან უთანხმოება მომივიდა. უბრალოდ საწყენია როცა გიყვებიან, გიყვებიან, გიყვებიან, გიყვებიან, გიყვებიან, გიყვებიან, გიყვებიან და შენ უფლება არ გაქვს რამე უთხრა : “არ იცი შენ! ვერ ხვდები შენ! სხვა პონტია ეს!” თუ მე არაფერი არ მესმის, თუ მე სრული გაუგებრობა ვარ, მაშინ რატომ მიყვებიან არ ვიცი… გავატაროთ ესეც..

მუსიკალური მხრივაც საკმაოდ კარგი წელი იყო. თსუში სტუდ. დღეების გამარჯვებული იყო ჯგუფი Blues Session, ბევრი კონცერტი გვქონდა, ამაღელვებელი და კარგი დღეებით…  მაგრამ დამთავრდა სტუდენტურები და დამთავრდა ბენდიც :( მაინც კარგი იყო…

ნოემბრის ბოლოს გაიმართა ახალგაზრდული კონკურსი “სპილო ოთახში”  . კონკურსის შესახებ აღნიშნულ ლინკზე იხილავთ, მაგრამ იმ ლინკზე სამწუხაროდ ვერ წაიკითხავთ იმ პრობლემების შესახებ, რაც გუნდში შეიქმნა. იყო აბსოლუტურად უპასუხისმგებლო სიტუაცია, იყო ბევრი ნერვიულობა, დიდი სტრესი და საბოლოოდ ამ ყველაფერმა ალბათ ყველა მონაწილეზე (მაგრამ მგონია რომ უფრო მეტად ჩემზე, რადგან ჯანმრთელობაზე ძალიან ცუდად ამესახა) დატოვა დაღივით (ომგ რა სიტყვაა ეს!). უკმაყოფილო დავრჩი ნამდვილად იმ შეცდომის, რაც მე ჩავიდინე (ჯგუფის დაკომპლექტებას ვგულისხმობ), ყვეალას ვურჩევ ისეთი ადამიანები შეარჩიოს სამუშაოდ, რომლებსაც იცნობს და იცის რაზე არიან წამსვლელები, მიაქციონ ყურადღება მათ პოტენციალს და თუ მაინცდამაინც სივითი არჩევთ, გუგლ კალენდარს ვხმარობ და ფეისბუქის ფან ფეიჯი მაქვსო რომ უწერია კანდიდატს, დაფიქრდით და სხვისი მოტივაციის წერილიც აიღეთ : )))

ნუ დაიბოღმებით, თქვენი შეცდომების აღიარება ისწავლეთ და ნუ ეტყვით ადამიანს “შენ რომ შეყვარებულს დაშორდები მერე მიხვდები” ან “შენ ცოტახანშ ქმარი გეყოლება, მე კიდევ ისევ ქალების უფლებისათვის უნდა ვიმუშავო”…. არ ღირს, წინ კიდევ არის ცხოვრებისათვის წლები….

ყველაზე კარგი ბოლოსთვის შემოვიტოვე – ჩემი ალექსი.

2011 გაუგებრად დაიწყო მაგრამ იდეალურად მთავრდება.  ბედნიერებისათვის აბსოლუტურად ყვეალფერი მაქვს (ერთი სამსახური არ მიწყობს ხელს). ჩემი ახალი ლეპტოპის (hp probook 4525s) დესკტოპზე მთვლელი დარჩენილ დღეებს ითვლის 21 აპრილამდე (სავარაუდოდ). ქორწილის სამზადისი ალბათ თებერვლიდან დაიწყება ალბათ.. უუჰუ.. ერთი სული მაქვს ქეთის (დედა, რამდენი ქეთ მოხვდა ამ პოსტში) კაბაზე რო წავათრევ, ჯვრისწერა, საქორწილო ალიაქოთი ააა… დარჩა 113 დღე!!!!! ქორწილში ბევრი ხალხი არ იქნება, ჩვენი პირადი მოთხოვნაა მინიმუმამდე დავიყვანთ სტუმრების რაოდენობას, ქორწილი გვინდა და არა ბარდაგი მურთაზი ბიძიებით! : ))

ჩვენი წლისთავი ისე საყვარლად აღვნიშნეთ, საერთოდ, ალექსისგან ბევრი საჩუქრები დამიგროვდა, გულსაკიდს  (იხ. ფოტო ქვემოთ) აღარ ვიხსნი, არც საახალწლო საუკეთესო საჩუქარს. მიყვარს ყველაფერი მისი აქედანაც ვეტყვი ალექს მამაცაშვილო, მიყვარხარ ყველაზე და ყველაფერზე მეტად!!!!

ხვალ ახალი წელია, ჩემს ცხოვრებაში პირველად გავატარებ ამ საღამოს ყველაზე ბედნიერად.

ყველას გილოცავთ დამდეგს და გისურვებთ თქვენც ისეთივე ბედნიერები იყოთ, როგორებიც ჩვენ ვართ!!!! ხო და ცოტა თოვლიც მოსულიყოს, რა იქნება ა? :შ

25 ნოემბერს ფეისბუქზე ბლოგერების გვერდზე შემთხვევით წავაწყდი კონკურს “სპილო ოთახშის” ლინკს/განაცხადს/ბლაბლაბლა. ჩავიკითხე, მომეწონა, გავაგზავნე… მიუხედავად იმისა, რომ მეორე დღე საკმაოდ მძიმე უნდა მქონოდა, იმ ღამეს გვიანობამდე ისევ სოციალურ ქსელში ვიჯექი : ))

დაახლოებით ღამის პირველი საათისთვის კონკურსის ერთ-ერთი ორგანიზატორი მირეკავს და მეუბნება, რომ ლიდერად შემარჩიეს და ხვალ დილის 12 საათზე ტრენინგზე უნდა მივსულიყავი, მაგრამ მე ხომ 27 ში 2 საათზე “მცხეთა-მთიანეთის რაიონულ საინფორმაციო ცენტრში” გასაუბრებაზე უნდა მივსულიყავი (უკვე მეორედ დამირეკეს, ასე ვთქვათ მეორე “შანსი” მომცეს (პირველადაც ვერ მვოახერხე მისვლა), ასე რომ ორგანიზატორს უარი ვუთხარი. შევედი ისევ კონკურსის გვერდზე და თავიდან ჩავიკითხე პირობები. შედეგად დაახლოებით 2ის წუთებზე გავაუქმებინე გასაუბრება და ისევ ორგანიზატორს დავურეკე არიქა მოვდივარ არ ამომშალოთთქო. აქაც გაუგებრობა მოხდა – თურმე უკვე სხვა ჩაუსვამთ ჩემს ადგილას.. რაღას გავაწყობდი, ერთგან უარი ვთქვი, მეორეგან ისევ უარი და დავრჩი ფორევა ელოუნივით.

მაგრამ… 

მეორე დღეს ისევ ზარია ჩემს ტელეფონზე და მხიარული ხმა მამცნობს რომ ერთ-ერთი მონაწილე ცუდად გახდა და რაც შეიძლება მალე უნდა გამოვცხადდე ტრენინგზე. მოკლედ. მივედი.. სიტუაცია საკმაოდ საინტერესო დამხვდა – გამიხარდა ჩემს მისვლამდე ორიოდ სიტყვა უთქვამთ ჩემზე მონაწილეთათვის, ასე რომ უცხო ალბათ არავისთვის ვყოფილვარ : )

დღემ საინტერესოდ ჩაიარა. ბევრი რამ გავიგე გენდერზეც, აივზეც და შიდსზეც, საბოლოოდ კი თემები ამოვარჩიეთ რომელზეც უნდა გავაკეთოთ ესსე, ფოტორეპორტაჟი და ფლეშმობი/აქცია/პერფომანსი (ეს უკანასკნელი მე 6 დეკემბერს მომიწია, დაინტერესებულ პირებს შეუძლიათ შემეხმიანონ : ) ).

ჩემი თემა საკმაოდ საინტერესოა – “ომი ქალების წინააღმდეგ”, შესაბამის ინტერპრეტაციით და ინტრიგნული ქვეტექსტებით. გუნდიც მემგონი კარგი მყავს, პრიზებიც  (როგორც უკვე გაეცანით) შთამბეჭდავია. მოკლედ, მოტივირებულნი ნამდვილად ვართ : )) მაგრამ, ჩემი აზრით მთავარი გამარჯვება არაა, თვითონ პროცესი, ქმედება, საინტერესო რაღაცების გაგება/შესწავლა და ურთიერთობები, ჩემთვის უფრო მეტად მნიშვნელოვანია.

ჩემს უკან კიდევ 9 კონკურენტი ჯგუფია ასევე საინტერესო თემებით და ულევი იდეებით (ალბათ :დ ), ყველას წარმატება მინდა ვუსურვო და მათ, ვინც წელს არ/ვერ მიიღეს კონკურსში მონაწილეობა ვეტყვი, რომ 1 წლის შემდეგ უფრო ხშირად ადევნონ ჩვენს საყვარელ ფბს თვალი, რა იცი, რა ხდება : )))

მოკლედ.. აღარ მინდა სიყვარულზე ბევრი გავაგრძელო, სათუთად პირადია ჩემთვის. ის კი ვიცი, რომ ამ ახალ წელს მარტო არ შევხვდები და ბოლოს და ბოლოს მეც გავიზიარებ იმ სიხარულს, რასაც მთელი თუ არა ნახევარი მსოფლიო ზეიმობს. მიყვარს. ვერ გადმოვცემ, არც მინდა თქმა..

ამ პოსტის  ბოლოს  მე ვნატრულობდი ჩემს ძმებს ვიცნობდე და ვარსებობდე-თქო მათთვის – ესეც ამიხდა და ორმაგად ბედნიერი ვარ…

სამსახურეობრივ საქმიანობას რაც შეეხება, ადამიანის უფლებათა სახლის ბლოგერი ვარ, მართალია ჯერ-ჯერობით მხოლოდ სტაჟირებას ვჯერდები, მაგრამ…. სამყარო ხომ ასეთი მშვენიერია : ) რატომ დავტვირთო იგი სიტყვა “მაგრამით”? : ) მე უბრალოდ ახლა ძალიან, ძალიან, ძალიან ბედნიერი ვარ და მიყვარხარ შენც, ვინც ამ პოსტს კითხულობს : )

კაცმა რომ თქვას,  ჩვენს თაობას სიტყვა სექსი აღარ უკვირს (?), მაგრამ რამ უნდა აიძულოს 10 წლის ბავშვი, თოჯინებით ან ჯარისკაცებით თამაშის ნაცვლად სხვა რაღაცებით თამაშობდეს, რატომღაც ვერ ვხვდები.

ისევ ქართულ სტერეოტიპებს რომ დავუბრუნდეთ – როდის “შეიძლება” ინტიმური კავშირი, რა ასაკში და ვისთან, ამას ალბათ ისევ ჩვენი მშობლების თაობა წყვეტს. საქართველოში სექსის წინამორბედად ჯერ გაღიმება, პაემანზე წასვლა ითვლება. საერთოდ, ალბათ ასეც არის, მაგრამ დანარჩენი მსოფლიო არამგონია ამდენად ტრაგიკულად უყურებდეს ამ ამბავს. რატომღაც, წყვილს, რომელიც ერთმანეთს კოცნის – ან არ უნდა ჰქონდეს ურთიერთობა, ან ეგრევე ოჯახი უნდა შქემნას. ჩვენთან მიუღებელია ისეთი ნორმალური რამ, რასაც “ერთობლივი თანაცხოვრება ოჯახის შექმნამდე” ჰქვია. ადამიანები იხდიან 500 კაციან ღრეობებს (სრული ამ სიტყვის მნიშვნელობით), შემდეგ მიდიან სახლში, აქვთ ასე ნანატრი “პირველი ღამე” და უცებ .. აღმოჩნდება, რომ ინტიმური ცხოვრება არა სიამოვნების, არამედ ტანჯვის ტოლფასია (ერთ-ერთისთვის მაინც). აჩენენ შვილებს, გადის წლები და ეს არც თუ ისე პატარა პრობლემა ძალიან ხშირად ოჯახების დანგრევის ერთ-ერთ მთავარ მიზეზად იქცევა.

ამ პოსტს თუ  ჩემი/ჩვენი უფროსი თაობის წარმომადგენელი (და მითუფრო “ჭეშმარიტად მართლმადიდებელი ქრისტიანი”) კითხულობს, ალბათ რეაქცია სტანდარტული ექნება: – “ჯოჯოხეთის ცეცხლში უნდა დავიწვა!! (ევილ) პროპაგანდას ვუწევ გარყვნილებას და ჰელოუინს” (რა შუაშია, მაგრამ ახლოვდება და… ).

1-2 წლის წინ ერთ-ერთ ყვითელ გაზეთში წავიკითხე “სტატიის” სათაური – “ქმარმა ლოგინში ბოლომდე გახდა მომთხოვა და ჩემს ძმას ვაცემინე” – ამბობს 3 შვილის დედა. კაცის შეხება არ უნდა მოანატრო ეხლა ამას?!

არ მესმის, რატომ არის სექსი ტაბუდადებული თემა, მართლა კომბოსტოებში ხომ არ გვიპოვნეს! ამ პოსტით არაფრის დამტკიცება მინდა, მხოლოდ მკითხველისგან ვითხოვ პასუხს – გასაგებია, რომ 10 წლის ასაკში სექსუალური კავშირი ვერაა მთლად კარგი ამბავი, მაგრამ როდის არის მისაღები – 18 წლის (როცა სრულწლოვანია მაგრამ “თავში უქრის”), 25 წლის (მაგრამ ოჯახს არ ქმნის), 30 წლის (აქ უკვე ძირითადად პრობლემად ითვლება სექსის არ ქონა) თუ ცხოვრების ბოლომდე ბოქლომდადებულობა და “ქართული ტრადიციების” დაცვა სჯობს?!

მე გადავწყვიტე გამომერკვია, თუ რა სარგებლობა მოაქვს ამას თვითონ “კომპანიისათვის”. მაგალითისათვის ვიკითხე “თსუ სტუდენტურ თვითმმართველობაში”, თუ რატომ არიდებენ თავს თვითონ გამოარკვიონ გამარჯვებული (ამა თუ იმ ნომინაციაში). პასუხად მივიღე, რომ სურთ მეტი ობიექტურობა, თან ისიც დააყოლეს – “ჩვენს გვერდს დალაიქება არ სჭირდება, ისე შეუძლიათ კონკურსანტის ფოტოს შეფასებაო”.

Altervision Newcomer-ის ორგანიზატორებმა კი სხვა რამ განმიცხადეს – იმიტომ შევცვალეთ თავდაპირველად გამოქვეყნებული კონკურსის პირობები, რომ მერე ჟიურიზე ნაწყენი არავინ იყოსო (ამ შემთხვევაში “თსუსგან” განსხვავებით ეს გევრდი არათუ უნდა დაალაიქო ფოტოს მოწონება რომ შეგეძლოს, არამედ მეგობრებში უნდა დაიმატო). ხოლო თუ რა კონკურსზეა საუბარი, ახლავე მოგახსენებთ.

როგორც იცით, თბილისის მერიამ თბილისობა “ნიუქამერების” კონცერტით გახსნა, რომელიც რა საკვირველია უფასო იყო და სხვა და სხვა ასაკისა თუ გემოვნების ადამიანმა ერთად მოიყარა თავი.

მუსიკალური პროგრამა (ალბათ) შთამბეჭდავი იქნებოდა ამ სტილის მოყვარულთათვის. მე კი იმ გაუგებრობაში სულ შემთხვევით აღმოვჩნდი. საქმე იმაშია, რომ მეგობარმა დამტაგა ალტერვიზიის გვერდზე, სადაც სჭირდებოდათ 5 ფოტოგრაფი, რომელიც გადაიღებდა კონცერტს, შემდეგ კი ამ 5დან აარჩევდნენ 2-ს ალტერვიზია 2012 კონტრაქტით გადასაღებად. მოკლედ, ასეა თუ ისე, ღამე სახლში 12 საათზე მოსულმა სასწრაფოდ დავამუშავე 50მდე ფოტო და ელვის სისწრაფით გადავაგზავნე მაილზე. კონცერტიდან მხოლოდ 3 კვირის შემდეგ ვიგებ, რომ თურმე არა ჟიური, არამედ ფეისბუქის ლაიქები გადაწყვეტენ ჩემს/ჩვენს ბედს. ჩემმა აღშფოთებამ კი ალტერვიზიის თანამშრომლების (?) მხრიდან მხოლოდ ირონია და გულგრილი დამოკიდებულება გამოიწვია.

ვინც ამ პოსტს კითხულობს, ყველას მინდა ვურჩიო, თუ რაიმე კონკურსში გადაწყვეტთ მონაწილეობა მიიღოთ, არ დასჯერდეთ მხოლოდ იმ პირობებს, რაც ოფიციალურადაა დაწერილი, არ დასჯერდეთ პირად საუბრებს და თუ მაინც “გაებით”, პასუხის მოსმენისას “კონკურსი ჩვენია, ასე გვინდა წესების შეცვლა და სინდის-ნამუსიც ჩვენ გვეხებაო” ნუ გაგაკვირვებთ.

ნურც მეგობრებისათვის მიწერებს დაიწყებთ “აუ დამილაიქე რა გთხოოვ” და ეს მხოლოდ თქვენი რეპუტაციის ამბავია. : )

ჩემი მცხეთაში ხშირი სტუმრობიდან გამომდინარე, ასევე ხშირად ვხვდები სვეტიცხოველში. მინდა აღვნიშნო, რომ ბავშვობიდან, რაც კი ამ ტაძრის არსებობა გავიგე მე ის უბრალოდ მიყვარს. ამ ბოლო თვეებში : ერთხელ შევედი ეკლესიაში და მომვარდა ვიღაც ქალი საშინელი ინგლისურით – ვუდ იუ ლაიკ ე გიუდ? – ამ გამოხდომით (შუა ეკლესიაში) დაბნეული აზრზე ვერ მოვედი და ახლა მეორე მომადგა – ღ(თჟღჟღფეუფჯრპჰე4რ9წ , $ჟ94უფფერჯ , შვილებო (იქ ვერ გავიგე რა უნდოდა, მარა აშკარად არ კითხულობდა მაგ. ღვთისმშობლის ხატი საით კიდიაო) , მეორე წუთას სანთელს ვანთებდი და ვიღაც ახალგაზრდა ქალი მომადგა კიდე რაღაცას ყიდდა თუ რა უნდოდა ვერ გავიგე. მე მეუბნებიან არ შეიძლება შარვლით სიარული, ღვთისმშობელი არ დადიოდა შარვლითო (ქრისტე ხო რას ამბობ ჯიპებით დაჰქროდა) და ამ დროს ტურისტები მიდი-მოდიან და დაჯლაგუნობენ. პატივისცემის ნიშნად ფოტოებს არ ვიღება რასდროს ეკლესიაში, მობილურზე ვიბრაციასაც ვუთიშავ არ დარეკოსთქო და – მიდიიი – ფეისბუქისთვის თუ ადნაკლასნიკისთვის ყველა პოზაში იღებენ ხაებთან ფოტოებს. ამ მაგალითებით იმის თქმა მინდა, რომ ეკლესიას კი არა ბაზარს ჰგავს იქაურობა. თუ სწორად მახსოვს, ქროსტემ სწორედ ასეთი ბაზარი მიანგრია და ფარისევლებისთვის ცდილობდა თვალის ახელას. 

დაახლოებით ერთი წლის წინ სიონის საკელესიო მაღაზიაში მივედი, პატარა ვერცხლის წვრის ყიდვა მინდოდა (ხის ჯვარი მქონდა და გარკვეული მიზეზების გამო ცეპზე ვერ ვიკიდებდი), მაშინ peace sign ყელსაბამი მეკეთა და მის ქვემოთ ქრისტეს ხატი, კიდევ ქვემოთ  გულის ყელსაბამი თუ მსგავსი რაღაც. გამყიდველს ვეკითხები : -პატარა ჯვრები გაქვთ ვერცხლის? – პასუხი არ არის. მერე ფანჯარაზე ვუკაკუნებ – უკაცრავად, პატარა ჯვრები თუ გაქვთ? – შემომხედა, შემიბღვირა და თავი ჩაღუნა. გამიკვირდა და დაბნეულობისგან გავჩერდი. უცებ ამომხედა და რასაც ქვია შემომიღრინა : – შენ აი მაგ ეშმაკისეულის ტარებას გირჩევნია ჯვარი ატარო!!! – და ისევ ჩაღუნა თავი. ღმერთმანი, ეკლესიის ეზოში ვიყავი და ზედმეტი არაფერი მითქვამს გამოვედი, მაგრამ დღემდე სასტიკად გაცეცხლებული ვარ ამ ამბავზე. შე ოჯახაშენებულო, (აქ სიამოვნებით შევიგინებოდი), გეკითხები ჯვარი თუ გაქვს, ესეიგი ლოგიკურად უნდა ვიყიდო და უნდა დავიკიდო ზედ. მერე მეორე, ყოვლად გაუნათლებელო, უცოდინარო და უწიგნურო, რაღაცა წაიკითხე, ინტერნეტში შედი, წიგნი გადაშალე და გაიგე ეს დედანაქაჩი ეშმაკი რა არის და მშვიდობა რა. დიდად განათლებული შეიძლება არც მე ვიყო, მაგრამ იმის ძაგებას როგორ დავიწყებ რაც არ ვიცი!

მე და ალექსი მეტეხის ეკლესიაში შევედით (უფრო სწორად ეზოში, ეკლესიაში შესვლას არც ვაპირებდი [აქაც გასაგები მიზეზების გამო] ). გაზაფხული იყო. აი ის პერიოდი, კეტები, ჯინსები, მაიკა და ზევიდან ჟაკეტი რომ უნდა ჩაიცვა (მიყვარს ეს დრო : ))) ). მაშინ “ახალი შეყავრებულები” ვიყავით და ათას რაღაცაზე ვლაპარაკობდით (ეხლა მითუმეტეს). უცებ ვიღაც ქალი მომადგა გაშმაგებული – შენს გვერდით კაცი მოდის, როგორ აკადრე რომ შარვალი და ეგეთი მაიკა გაცვია (ვინც მიცნობს, მან იცის რომ ცხოვრებაშ დეკოლტე არ ჩამიცვამს ჩემი სტილიდან გამომდინარე) , ამას უხერხულ მდგომარეობაში აგდებ, ვიღაცამ რომ რამე გითხრასო. – ისევ იმიტომ, რომ ეკლესიის ეზოში ვიყავი, ხმა არ ამოვიღე და გავიარე (ოხ ნეტავ სხვა სადმე ქუჩაში შემხვედროდა და იქ ეთქვა, საკადრის პასუხს ნამდვილად გავცემდი!!!).

რამდენიმე წლის წინ ჩემი პატარა ხატი რომ ვაკურთხებინე გლდანის წმ. გიორგის ეკლესიაში, შესაწირავი იქ ჩააგდე შვილოო.

ყველას გთხოვთ, მითხარით სად ხედავთ განსხვავებას ქრისტეს მოსვლის დროისა და ჩვენს დროს შორის? – ეკლესიებში ისევ ვაჭრობა და ფულის ზეიმია, ისევ ცოდვილნი ისვრიან პირველი ქვებს და ჩემი ჩათვლით ისევ ერთმანეთს კიცხავენ.

ეს არის ის ქვეყანა, რომელიც ღვთისმშობლის წილხვედრია და რომელშიც ნათელი წმინდა ნინომ შემოიტანა? მე თუ იძულებული ვარ დავემორჩილო ამ საყოველთაო მღვდელომანიას, მათ კანონებს და თვითნებურად შემიშავებულ წეს-ჩვეულებებს, მაშინ მე უარს ვამბობ ამაზე! მე მწამს ღმერთის, მაგრამ არ მწამს იმ მარაზმობის, რაც ეკლესიაში ხდება. უდიდეს იმედს ვიტოვებ, რომ რომელიმე, თუნდაც ყველაზე პატარა სოფლის ეკლესიაში მოიძებნება ისეთი წვერიანი კაცი, რომელიც უდაოდ ღირსია ანაფორის ტარების.

ამ პოსტში არ ვწერ კიდევ ბევრ რამეს, ზოგი გზა და გზა მახსენდებოდა, ზოგი გამოქვეყნების შემდეგ ამოტივტივდება ჩემს მეხსიერებაში, ზოგზე კი უბრალოდ არ ვთვლი, რომ საჭიროა ლაპრაკი. დარწმუნებული ვარ, ამას ბევრი ადამიანი წაიკითახვს და ალბათ იქნება არასასიამოვნო კომენტარებიც, მაგრამ სანამ ჩემს გალანძღვას დაიწყებდეთ თქვენი ფეისბუქი შეამოქმეთ “ყველაზე სიმპატიური მამაოების” ფეიჯი არ გქონდეთ დალაიქებული  : ))))) 

რადგან ამ პოსტის კითხვა დაიწყე, მაშინ ალბათ რაღაც დოზით მაინც ეგოიზმი დევს შენში. გგონია, რომ სამყარო შენს ირგვლივ ან ტრიალებს, ან უნდა იტრიალოს. შეიძლება ამას არ ამჟღავნებ სხვებთან ურთიერთობაში, მაგრამ როგორც ყველა ადამიანი ყოველთვის უფრო მეტს ითხოვ, ვიდრე გაქვს.. – შენს თავთან მაინც…

აი ავიღოთ უბრალო მაგალითი, ჩემი წინაკვირეული დაკვირვებიდან. სახლში საკმაოდ გვიან ვბრუნდებოდი. გლდანში ვცხოვრობ და ხანდახან “მარშუტკების” პრობლემაა ხოლმე, განსაკუთრებით 11 საათის მერე.. სანამ გაჩერებამდე მივიდოდი ერთი სულ ეკლებზე ვიჯექი – მარშუტკა რომ არ იყოს სახლში რით ავიდე-მეთქი. (ლოგიკურად აქ უკვე გამოიკვეთა ჩემი იმ წამისთვის ერთადერთი სურვილი – ჩავჯდე მარშუტკაში). როცა საჭირო ნომერი დავინახე, გამიხარდა და ელვის სისწრაფით პირველივე სკამზე აღმოვჩნდი (არადა ეგ ადგილი არ მიყვარს). სახლამდე დაახლოებით 10 წუთი მინდა და ეს მძღოლი კიდე მისეირნობს ტრასაზე. დამაწყდა ნერვები ცოტაც და ბოლო ხმაზე ვუყვირებდი გაზის პედალი თუ იცი რა არი-თქო. (ანუ იმ პირველ სურვილზე მეტი მინდა ეხლა – მარშუტკა მივიღე და მსურს ისე წაიყვანოს მძღოლმა, როგორც მე მინდა!). ნელ-ნელა უფრო ანელებს და უკან იყურება. მერე ტელეფონს იღებს და რეკავს (არ დაგავიწყდეთ, თითქმის შუაღამეა) ამაზე უკვე მართლა გავგიჟდი, პირი გავაღე რაღაცის სათქმელად და უცებ: “(სახელი) გძინავთ უკვე? ჭიშკარი შეხსნილია და ვინმე არ შემოვიდეს, დაკეტეთ, მე გასაღები მაქვს”.  - რატომღაც შემრცხვა ჩემი ფიქრების. კაცი შუაღამემდე მუშაობს ჩემნაირი დეგენერატების გადასაყვანად და თან ნერვიულობს სახლში როგორ არიან, გზიდანაც ამოწმებს და როგორცკი ჭიშკარი ოდნავ შეღებული დაინახა ეგრევე დაიკიდა მარშუტკაც, ისიც რომ პატრული იქვე იდგა, გადატენილი ხალხიც და ეგრევე ოჯახზე დაიწყო ფიქრი…

ამ მაგალითით იმის თქმა მინდოდა, რომ ყველანი მხოლოდ საკუთარ კეთილდღეობაზე ვფიქრობთ, სხვა უკვე აღარ გვადარდებს, მისი პრობლემები, გასაჭირი და ა.შ. არამგონია ამ პოსტით სამყაროს შეცვლა მოვახერხო, მაგრამ ჩემი მკითხველისთვის და პირველ რიგში საკუთარი თავისთვის მინდოდა შემეხსენებინა, რომ ჩემს გარდა კიდევ არსებობს ვიღაც, რომელსაც ჩვენი ეგოიზმით არ უნდა ვაგრძნობინოთ რომ ჩვენზე დაბლა დგას (თანასწორობის თემასაც შევეხეთ!! : ))) )

ბავშვობიდან დებილი ვიყავი.. მართალია მე არ მესმის რას ნიშნავს სიტყვა “დებილი” ან გონებაჩამორჩენილი, მაგრამ ყველა ასე მეძახდა – მეზობლები, სკოლის ეზოში მოთამაშე ბავშვები, ჩემი საყვარელი ძმაც კი.. ძმა ძალიან მიყვარდა, “ტომი და ჯერის” მულტფილმის მსგავსად, ხოდა რადგან ჩემზე დიდი იყო და პატარა დრუნჩი ჰქონდა ნაადრევად ამოსული ულვაშებით, მასაც ტომის ვეძახდი – ნამდვილი სახელი არ მახსოვს, ის უბრალოდ ტომია. 

რაც თავი მახსოვს, სულ ჩემზე პატარა ბავშვებთან ვთამაშობ. ალბათ იმიტომ, რომ ჩემხელები უკვე სამსახურში დადიან თავიანთი ოჯახის სარჩენად. ჩემი ერთადერთი “მოგზაურობა” კი ქალაქის მეორე ბოლოში მდებარე სამ სართულიანი შენობაა წარწერით “ზოგი დიდი პატარაა”. ეს არის ერთადერთი ადგილი, სადაც არ მესმის სიტყვები “დებილი”, “გონებაჩლუნგი”, “ჩამორჩენილი”, “საწყალი”, “რას გავს” და ა.შ.  “ზოგი დიდი პატარააში” თავს კარგად ვგრძნობ, მხოლოდ სუნი არ მიყვარს შესასვლელში, მე რომ წამლებს მალევინებენ ზუსტად იმის სუნია, წამლები კი არ მიყვარს, მწარე და წებოვანია. მათი დალევის შემდეგ თითს პირში ვიდებ, ვილოკავ და ეგრევე მარილის დიდ ქილაში ვყოფ ბოლომდე, მერე ისევ პირში ვიტაკებ ხოლმე და განცხრომით ვუსვამ ენას აი ისე, ფილმებში როა – ქალები კაცებთან… უზრდელობააო მეუბნებიან და მირთავენ ტელევიზორს, სამაგიეროდ ტომი რომ უყურებს რაღაცაში (კომპიტუერს ეძახიან მგონი), ჭუჭრუტანიდან ჩუმად ვიჭყიტები ხოლმე და მომწონს. მეც ხო ქალი ვარ, ხოდა ოდესმე მეც გავაკეთებ ისე, როგორც ტომის საყვარელი ქალები აკეთებენ. სახელები კი არ ვიცი, ყველა ერთმანეთს გავს და ერთნაირად წივიან ხოლმე. ან რა აყვირებთ… ალბათ ამიტომ ვარ დებილი, ვერ ვხვდები ვერაფერს….

“ზოგი დიდი პატარააში” მეგობრები მყავს. ყველაზე მეტად ერთი მიყვარს. ის არასდროს ლაპარაკობს, კისერში წავავლებ ხოლმე ხელს და ოთახიდან ოთახში დავარბენინებ, მუხლამდე თუ მომწვდება.. მერე თეთრხალათიანი ქალები და დედაჩემი დამსდევენ რომ ხელი გავუშვა. არადა არ სტკივა, რომ სტიოდეს ხომ მეტყოდა რამეს?! 

დედაჩემი არ ვიცი რამდენი წლის არის, მაგრამ სახეზე კანი რაღაცანაირად აქვს ჩამოწელილი და სულ უკმაყოფილოა, მაგრამ ჩემთან  ცდილობს გაიღიმოს და მომეფეროს. დედამ ჯერ ტომი გააჩინა ტომის მამისგან, 3 წლის მერე მე გავჩნდი. ოღონდ არ ვიცი ვისგან, როგორც ბიძაჩემი მეუბნება ორფეხა მაღალმა ფრინველმა მომიყვანა (სახელი აღარ მახსოვს)…

არ მიყვარს ბიძაჩემი. როცა 10+5 წლის ვიყავი დედამ და ტომმა მარტო დამტოვეს მასთან. ბიძია გადამეკიდა უნდა გაბანაოო, არადა დედამ წინა კვირას დამბანა თავი. ძალით გამხადა და მატკინა. სისხლი მომდიოდა (ფეხის დასაწყისიდან). დედას რომ ვუთხარი  სადაც მეტკინა, შემომხედა, გაკვირვებული მიყურებდა, მერე სახე შეეცვალა და მიბრძანა გარეთ გავსულიყავი. ვერაფერს მივხვდი, ალბათ ამიტომ ვარ დებილი.

ხანდახან დროები მერევა, რაც უკვე მოხდა იმაზე ახლა ვლაპარაკობ. იშვიათად ერთ ადგილს მივაშტერდები და არ მესმის თუ ვინმე რამეს მელაპარაკება ან, თუ რამე ხდება ჩემს ირგვლივ. უფრო ხშირად კი ყვირილი, სიცილი, ხტუნაობა და ხელ-ფეხის აქეთ-იქით ქნევა მიწევს ხოლმე. ლაპარაკი 10+1 წლისამ ვისწავლე კარგად. უკვე შემეძლო შორისდებულების ხმარების გარეშე მეთქვა, რომ წყალი მინდა ან ტუალეტში გასვლა. ტუალეტში მარტომ ახლახანს დავიწყე სიარული, დედამ ამის აღსანიშნავად შოკოლადის ბაჭია მომიტანა. მე ერთი თათი შევჭამე, დანარჩენი ტომის, დედას, ბიძას და  ბიჭს გავუყავი. 

ბიჭი ჩვენს მეზობლად ცხოვრობს. 10+3 წლისაა, ქერა თმა , შავი თვალები და დიდი ტერფები აქვს. ჩვენს ეზოში ხშირად მოდის – როცა ბურთი გადმოუვარდება ხოლმე. მიყვარს მისი ყურება. ერთხელ ტომის ვუთხარი და გამიბრაზდა. მე ტირილი დავიწყე “ხომ იცი რომ დებილი ვარ და ვერ ვხვდები თქო”. შევეცოდე და მითხრა რომ მასზე დიდი ვარ და არ შეიძლება ვუყურებდე. თურმე მე 10+10+3 წლის ვყოფილვარ. მერე რა, ერთი 10-იანია აქ ზედმეტი, ისე ბიჭისხელა გამოვდივარ. მემგონი ტომი მატყუებს რაღაცას, ისეა გაგიჟებული იმ მოყვირალი ქალების ყურებით კომპიტუერში. 

ტომის შეყვარებული ყავდა ადრე. ერთხელ მოიყვანა სახლში რამდენიმე წლის წინ და ოთახში ჩაიკეტნენ მთელი დღე. მე კიდე იმ ჭუჭრუტანიდან ვუყურებდი – რაღაც უცნაურ ფორმებს იღებდნენ და იმ ქალებივით კიოდა ის გოგოც. ალბათ სტკიოდა რამე, ტომი ზევიდან დააწვა შემთხვევით. კარგი ძმა მყავს და მჯერა, რომ შემთხვევით ატკინა შეყვარებულს, აბა იმხელა საწოლი აქვს და ზემოდან რატომ დააწვებოდა თუ ფეხი არ წამოჰკრა რამეს! 

“ზოგი დიდი პატარააში” უნდა წამიყვანონ ეხლა. არ მიყვარდა მისი სუნი. მაგრამ ისევ ჩავავლებ ჩემს მეგობარს კისერში ხელს და ვარბენინებ ოთახიდან ოთახში. მერე ეზოში დამტოვებს ალბათ დედა, მაგრამ ვეცდები თვითონ არ გავუშვა სახლში, ტომიმ მთხოვა სხვა შეყვარებული უნდა მოვიდეს და კომპიტუერში უნდა ვუყუროთ რაღაცასო. ალბათ უნდა ანახოს ის ქალები როგორ კივიან.

მიყვარს ჩემი ძმა. მეცოდება დედა და ვერ ვიტან ბიძაჩემს. ერთ დღეს გავიღვიძებ და გაზრდილი ვიქნები. მერე მეც მოვიყვან ქმარს და წავალ სამუშაოზე. მაინც მგონია, რომ მიუხედავად ჩემი სიდებილისა, ყოველ დილას მზე ძალიან ლამაზია.

როცა ყველაფერი ცუდადაა… – პირველ რიგში არ იფიქროთ კალორიებზე და მიირთვით მინიმუმ შავი შოკოლადი, გამორთეთ სენტიმენტალური, რომანტიული და წვიმიანი სიმღერები და დაიწყეთ… :

დაფიქრდით, რატომ ფიქრობთ რომ ყველაფერი ცუდადაა, სამყარო თქვენს წინააღმდეგ შემოტრიალდა და საერთოდაც, გამოსავალი სიკვდილიც კი არ არის?! – უნივერსიტეტშია პრობლემები? შეყვარებულს ეჩხუბეთ ან საერთოდ არ გყავთ? სამსახურს ვერ შოულობთ ან საერთოდ წამოხვედით? და სულ ეს არის თქვენი პრობლემების გრძელი სია?! მაშინ გაიღიმეთ! აი ნახავთ ერთი მესიჯი, ერთი მოულოდნელი ზარი და წამში დაგავიწყდებათ ეგ “გადაუჭრელი” პრობლემები…

საკუთარ მაგალითზე გეტყვით :

უნივერსიტეტში საერთოდ ვეღარ დავდივარ ოჯახური პრობლემების გამო, სამსახური არ გამაჩნია და გამომცემლობებს, საინფორმაციო სააგენტოებს თჳთქმის ყოველდღე ვაწუხებ იმეილებით, მეგობრებთან კონტაქტს ვეღარ ვახერხებ, მხოლოდ ინტერნეტსივრცე, მოდელის პარამეტრები რომ არ მაქვს ეგ ალბათ თქვენც იცით, შეყვარებული – ამ მხრივ საქმე კარგად არის. მაგრამ ყველაფრის მიუხედავად მაინც ვცდილობ გავიღიმო. უნივერსიტეტს დავამთავრებ როცა იქნება (იმედია : )) ) სამსახურსაც ალბათ რამეს ვიშოვი (ექსპრესნიუსის მსგავსს არავის ვუსურვებ ოღონდ – თუ მანდ მოხვდით, მაშინ ნამდვილად პრობლემები გაქვთ: დ ), იმედია ოჯახური სიტუაციაც და მეგობრებიც ოდესმე მოგვარდება, ფიზიკურობის რა გითხრათ, პირველივე წინადადებაში მიწერია ცუდ ხასიათზე თუ ხართ ეგრევე შოკოლადითქო (სხვათაშორის შოკოლადი მხოლოდ სექსუალური პრობლემების მოსახსნელად არაა კარგი (თუ ამ კომენტარის გაკეთებას დააპირებს ვინმე), ბევრ რამეშიც ეხმარება ადამიანს), ჩემს საყვარელ ადამიანთანაც იმედია უფრო ათასჯერ კარგად იქნება საქმე (მიყვარხარ!!!).

მოკლედ.. მხოლოდ იმის თქმა მინდა, რომ ერთადერთი რაც შეგვიძლია მართლა გულწრფელად გავუკეთოთ საკუთარ თავებს, ეს უკეთესობისაკენ  ცვლილებების იმედი და განწყობაა. მერე რა, თუ დღეს არ გიმართლებთ, იმას ხომ არ ნიშნავს, რომ ხვალაც არ ამოვა მზე თქვენთვის? : )

..და როგორც შეყავრებული ტინეიჯერები ამბობენ ხოლმე – გაიღიმე, ვიღაცას შეიძლება შენი ღიმილი უფრო შეუყვარდეს – მეც იმავეს გირჩევთ. მთავარი ის კი არ არის, სხვა როგორ გხედავთ ან გაფასებთ, მთავარი მხოლოდ საკუთარი თავის რწმენაა და სამყარო ისეთი ფერი იქნება როგორც მხოლოდ თქვენ ერთს გინდათ!

“მოწყენილი სახეები დღეს არ იქნება” ( ვიდეო მინდოდა მაგრამ ვერ ვიპოვე :/ )