სექტემბრის ბოლო კვირა

Standard

კატასტროფა იყო.. ასე მგონია ასეთი ცუდი კვირა არასდროს მქონია…

ჯერ იყო და ლიჩის დაღუპვის ამბავი გავიგე.. ვერაფრით დავიჯერე თავიდან და არც სამძჲმარზე მისვლამდე მჯეროდა.. არ მინდა გახსენება როგორი საზარელი შეგრძნება იყო, როდესაც სადარბაზოში შევედი.. მერე იქიდან ქეთისთან ავედი მაგრამ კიდე ვერ ვაცნობიერებდი რა მოხდა.. საღამოს სახლში რომ მოვედი მაშინ დამეწყო კოშმარული წიკები და ისტერიკა.. თანაც, 2 თუ 3 წელი არ ველაპარაკებოდი და ამასაც ზედმეტად განვიცდი ალბათ… :(

მეორე დღეს უნივერსიტეტში გავედი და როგორცკი “მარშუტკიდან” [128 სხვათაშორის] ჩამოვედი ერთი ძველი ნაცნობი [ან იქნებ არც?] დავინახე.. ამ დროს ნინი მირეკავს სად ხარო და იმდენად დავიბენი, რა მექნა არ ვიცოდი. უკნიდან გავატარე და ბოლოს სახელი მაინც დავუძახე.. მიცნო.. ზრდილობის გამო მკითხა აქ რას აკეთებო [თითქოს ფალიაშვილზე ჩემ გარდა არავინ დადიოდეს], გულწრფელად ვუპასუხე უნივერსიტეტში მივდივარ მეთქი, მერე რამდენიმე წამი უხერხული დუმილი იყო.. ალბათ ეს იყო ის მომენტი, როდესაც სათქმელი არაფერია, მაგრამ ძალიან ბევრი არსებობს საერთო.. და მე ეს ვიგრძენი… რას გავაწყობდი? სიმართლე რომ ვთქვა, არ მინდოდა ეს “შეხვედრა”, უფრო შეფეთებას დავარქმევდი, ასეთი გამოსულიყო.. ანდა საერთოდ, რატომ გამოვეხმაურე? რომ არ დამეძახა, მერე ვინანებდი ალბათ…

მერე ბიბლიოთეკაშიც გავედი, როდიან გრეი დავაბრუნე და თამაში ჭვავის ყანაში წამოვიღე.. კარგი ქალია ის ბიბლიოთეკარი, რატომღაც მას რომ ველაპარაკები, კოელიოს მარია მქონია ხოლმე ჩემი თავი [მართალია მარიამდე ბევრი მიკლია, მაგრამ იქ არის ეგეთი ეპიზოდი და…]. მერე იქ ვიღაც მასწავლებელი იყო [აშკარად ეტყობოდა] და ვერაფრით გაეხსენებინა, რა ხდებოდა “დადიანის ასული და მათხოვარში”. რიგში დგომის დროს შინაარსიც მოვუყევი და გულწრფელი მადლობაც კი დავიმსახურე!!!

ეს არ მეყო და საშს მთელი კვირა ვერ ვეხმიანებოდი, სულ გარადბენებზე იყო.. პარასკევს, ანუ დღეს გაფრინდა და… როგორც იქნა გუშინ ვნახე მხოლოდ 10 წუთი კოტესთან ერთად [რამხელა თმა გაზრდია კოტეს, წყალს უსხამს ნეტა? :0 ] შეხვედრას ნუ იტყვით როგორი იყო – ნახევარი საათი გავითოშე ლოდინით! ეღირსათ მოსვლა მაგრამ დამშვიდობება ვერ მოვახერხე.. უბრალოდ გადავკოცნეთ ერთმანეთი ისე, თითქოს მეორე დღეს ჩვეულებრივ ვნახავდი და საღამოს სკაიპში დაველაპარაკებოდი…

წავიდა… Continue reading

Advertisements

მეც ხომ ქალი ვარ (სუსტი სიურეალიზმი)

Standard

მეც ხომ ქალი ვარდღეს კიდევ ერთხელ დავასაფლავე… შიშველ იატაკზე ჩუმად ისმოდა ქუსლიანი ფეხსაცმლის ხმა. წვიმაში ირეკლებოდნენ ჩამოცვენილი ფოთლები.. დაღამებულ შემოდგომაში უპატრონოდ დახეტიალობდნენ ძუკნა ძაღლები…აწმყოც დადგება… პირს დაიბანს სისხლიანი ხელებით…
გარეთ გამოვედი. უაზროდ მივდივარ სადღაც.. დამყვება გრძნობა, რომ მე შეუმჩნეველი ვარ და უფრო ვმშვიდდები. წარმოვიდგენ, რომ მე ვერავინ მხედავს, რომ არავისთვის ვარსებობ და ვცდილობ ადვილად გადავიტანო იმწამიერი ცხოვრება…ხანდახან, ან თითქმის სულ, ავიწყდებათ, რომ მეც ქალი ვარ.. მეტს მოითხოვენ ჩემგან… და მეც ვაკეთებ.. ან ვცდილობ გავაკეთო… ხანდახან, მგონია, რომ საკუთარი ცხოვრება არ გამაჩნია, ხანდახან საკუთარი თავისთვისაც უჩინარი ვხდები…
ვფიქრობ – დავნებდე?.. Continue reading

სემ (სემისეული სიურეალიზმი)

Standard

სემისეული სიურეალიზმიშენებურია ეს ყველაფერი…..

პარიზის ნავების ბუნდოვანების სიყვითლე გიყვარს..
სიმარტოვესთან მარტო დარჩენა,
მასთან, ვნება, ალერსის განცდა…

ნაცრისფერი კორპუსის ლურჯი აივნის სიმარტოვის სახლი,
მის ჰაერთან აივანზე ჯდომა…მეც შემაყვარე…
თუმცა მანამდე უკვე

მიყვარდა…

სიმარტოვეა სიმარტივე შენი ფიქრების.

ასე მარტივად და
თანაც ძნელად რბიან დღეები..

დრო გადის,

დრო გადის და შენ პარიზში ალბათ დარჩები… Continue reading

იმ ღამეს თოვდა…. (ჩემი რეალობა)

Standard

იმ ღამეს თოვდა… მე საშინლად ვგრძნობდი თოვლის ეულ სითბოს..
მივდიოდი და ფიფქები მაცვიოდა თმებზე, სახეზე, მხრებზე, ტუჩებზე..
ჩემს მარტოობაში კი მსოფლიო ზეიმობდა… ახალ საუკუნეს, ახალ ცხოვრებას, ახალ წელს…
მარტო მივდიოდი და სად, რატომ.. ეს არ ვიცი…
მივდიოდი და სევდიანად, გულისდამწყვეტად ვიღიმოდი. ალბათ, მეც მინდოდა თოვლის ბაბუას
ახდენილი ნატვრა მოეტანა ჩემთან.. მერე მთელი წელი ველოდი თოვლის კაცს და მერე ისევ დაიწყო თოვა…
ისევ დიდი ფიფქები ცვიოდა ციდან და მე ისევ ძველებურად გამოვედი სახლიდან თეთრ ღამეში დასაკარგად.. Continue reading

საყვარელს (ჩემი სიურეალიზმი)

Standard

საყვარელსგადავშალე…
ყველაფერს ვიწყებ ახალი ფურცლიდან.. უგულოთა სამეფოდან, შეყვარებულების ხეივნიდან…
ჩამომსხვრეული მინის კოშკების ნატეხებში ძნელად გაირჩევა სიყვარულის, იმედისა და მომავლის ფერები… ყველასთვის მაშველი თვითონ ვითხოვ ვინმესგან დახმარებას.. ველი მხოლოდ უკვე დაძრულ მატარებელს, კვამლისაგან გათეთრებულ ჰაერს, ლიანდაგებიდან აფრენილ მტრედებს…
სევდიანად ვუღიმი ჰაერში ვიღაცას, რომელიც არ ჩანს, მოჭუტული თვალებით ვიწმენდ ცრემლებს და მივდივარ.. ფეხებქვეშ იფშვნება ფერადი შუშები, შიშველ ფეხებში მესობა და სისხლი მომდის უმტკივნეულოდ..
ჩავედი ერთი კიბით ქვევით..
ვიღიმი… Continue reading