მინდა შევცვალო

Standard

მომინდა ყველაფრის საერთოდ წაშლა. მომიწია, უფრო სწორად. ცვლილებები საკუთარი თავიდან დავიწყე. სადღაც წავიკითხე “გააკეთე ის, რისიც ყველაზე მეტად გეშინია” და დავფიქრდი [ეგეც შემიძია, სხვათა შორის!] – ყველაზე მეტად ტკივილის მეშინია. ჯერ ფიზიკურის, სულიერს ასე თუ ისე შეჩვეული ვარ.

დასაწყისისთვის ორივე ვენა წავირთვი. შემდეგ ძვლებიდან ქვები ჩამომფხიკეს, ნარჩენებზე ახლის აშენებას აღარ დაველოდე – კიდევ მექნება ამის დრო.

წავშალე ჩემი ცხოვრების უკანასნკელი ერთი წელი [ჯერ მესიჯებით დავიწყე]. არ ვიცი, რა იქნება მომავალში, წარსული ისევ მაწუხებს, აწმყოში კი ჰაერში გამომკიდეს და ვერსად მივდივარ. უპოლუსო ჩრდილოეთი მგონია ხანდახან ჩემი თავი…

ზედმეტად რეალისტი ვარ.

საკუთარ  თავს არ ვაძლევ არც ოცნების, არც ბედნიერების საშუალებას [ ამ უკანასკნელს შეიძლება არც ვიმსახურებდე]. შეჩვეული ვარ ერთფეროვნებას და მეშინია სიახლეების. სასაცილოა, მაგრამ ძალიან ვგავარ ძველ ქართველ რომანტიკოსებს, გასნაკუთრებით ბარათაშვილს. არადა, სიტყვებმა “რომანტიზმი”, “რომანტიკოსი”, “რომანტიკა”, “რომანტიული” ჩვენს დროში ფასი დაკარგეს. ხშირ შემთხვევაში მოვალეობა და ბუნება ერთმანეთში ერევათ ხოლმე.

სისულელეა ეს ყველაფერი!

იმას ვამბობდი, Continue reading