2010 წლის ბოლო პოსტი

Standard

სიმართლე ვთქვა, დიდხანს ვფიქრობდი დამეწერა თუ არა ამ წლის ბოლო პოსტი ბლოგზე. ცოტახანი მოვიცალე [დაკავებული ვარ ნამეტანი -)) ] და მაინც გადავწყვიტე რაც მახსოვს ისინი მომეყოლა თქვენთვის..

წინა წლის “ბოლო პოსტი” არც თუ ისე ბედნიერი იყო.. გაჟღენთილი სენტიმენტალიზმით [არადა არ!] და მოწყენილი სმაილებით.. ამ წელს ცოტა სხვაგვარად ვასრულებ!!

თითქმის ყველაფერში წინსვლაა – ეს მიხარია. მრავალფეროვანი იყო როგორც კარიერული ასევე პირადი ცხოვრებაც [ნუ დავკონკრეტდებით ამ უკანასკნელზე : )) ], რამაც თითქმის ბევრი რამის ხალისი დამიბრუნა. ერთი ძალიან კარგი მეგობარი შევიძინე ამ წელს, რომელსაც დარწმუნებული ვარ მთელს ცხოვრებას დავუკავშირებ. მისი წყალობით მოვეგე გონს და ნორმალური ადამიანივით აზროვნება დავიწყე !! ა ბტონო, ფოტოც! – ))

პირადზე არ ვკონკრეტდები მეთქი!! – )))

კარიერას რაც შეეხება…. ოოოხ…!!! 2009 -ში ბედნიერი რომ ვიყავი სამსახური ვიშოვე , არიქა მომილოცეთ მეთქი, სულაც არ ყოფილა საქმე ასე მარტივად! ახლა დავრწმუნდი, რომ მეც, ქეთიც [გიგოლაშვილი] ყველა ყოფილი და ახლანდელი ჟურნალისტები თუ “ჟურნალისტები” ნამდვილად უთავმოყვარეო არსებები ვართ და ვიყავით! საინფორმაციო სააგენტო “ექსპრესნიუსი,” რომლის “მთავრობაც” მოკლებულია ყველანაირ მორიდებას, ადამიანურ გრძნობებს, მიდგომას, დაჟე სინდისსაც კი! ერთი წლის განმავლობაში როგორც თქვენ მიიღეთ სარგებელი, ისე ჩვენ [ნუ მე და ქეთიმ ყოველშემთხვევაში]. სარგებელში ხელფასს ვგულისხმობ. რაღაც გამოცდილება შემძჳნა, რა თქმა უნდა. ყველა ახალი სამსახური ერთი ნაბიჯით წინ გვწევს, მაგრამ თუ საკუთარი თავი გიყვართ, აქაურობას ინტერნეტითაც კი არ გაეკაროთ [სრულ პოსტს ამაზე მოგვიანებით, იანვრის თვეში “დოკუმენტების” კატეგორიაში შემოგთავაზებთ, თვალ-ყური ადევნეთ ბლოგს!!!].

________

ბევრი რამ მოხდა 2010-ში: Continue reading

Advertisements

The flowers of Vietnam

Standard

სახლისაკენ მიმავალ გზაზე ერთი გაჩერება მიყვარდა განსაკუთრებით. ავტობუსის ფანჯრიდან დაახლოებით ერთი წუთის განმავლობაში შემეძლო მეყურებინა იებისა და ფერადი ვარდებისათვის. მიუხედავად იმისა, რომ ქუჩა ყოველთვის გადატვირთული, მტვრიანი და ხმაურიანი იყო, რატომღაც ყვავილებს ეს არ ადარდებდათ – ასე მეგონა…

მართალია, ფერადი ვარდები სულაც არ იყო იმ ფერის, რომელსაც რეალურად ვხედავდი, სუნი მაინც განსხვავებული ასდიოდათ. ჩემი ავტობუსი ყოველთვის ჭუჭყიანი, წითელი და დაბერებული იყო, მაგრამ შეჩვეული ვიყავი და სულაც არ მქონდა იმის სურვილი, რომ ქალაქის მუნიციპალიტეტის მიერ გამოყოფილ დროშის მეორეფერისფერ ტრანსპორტში ჩავმჯდარიყავი.

პანსიონში გაკვეთილებს ადრე ვამთავრებდი. შემდეგ ფსევდო მეგობრებთან რამდენიმე სრულ, ან ნახევარ საათს ვატარებდი და მოუთმენლად ველოდი დროს, როცა მარტო დარჩენა შემეძლებოდა…

ქალაქში განსაკუთრებით ერთი ბაღი მიყვარდა. Continue reading

პარიზული მოდა-სახლის უკან ბედნიერი ხიდი

Standard

ამ ბოლო დროს პარიზის სიყვარული განსაკუთრებით შემოვიდა მოდაში. მეც მიყვარს. ოღონდ სხვანაირად.. არა პარფიუმერულად, არა ეროტიულად, არა ეიფელურად, არა მოდურად, არა ედიტ პიაფურად, არამედ სხვაგვარად… მინდა, ერთხელ მაინც ფარდები გადავწიო და ეიფელი დავინახო, წვიმიან დღეს გარეთ გავიდე და Non, Je Ne Regrette Rien-ის ფონზე მოკლენაცრისფერშარვალიანმა, პაჯებიანმა, თეთრსაროჩკიანმა და გაცვეთილბერეტიანმა ყვავილების გამყიდველმა ბიჭმა წითელი ვარდი მაჩუქოს.

რამდენი ხანია, ბედნიერი არ ვყოფილვარ… მე მაქვს ყველაფერი, Continue reading