სიცოცხლესა და სიკვდილზე

Standard

ადამიანები იმდენს ლაპარაკობენ სიცოცხლესა და სიკვდილზე, ეს უკანასკნელი მითად მიგვაჩნია ხანდახან. ყველამ იცის, რომ მისი საყვარელი ადამიანი – დედა, მამა, შეყვარებული, შვილი და ა.შ. ოდესმე აუცილებლად მოკვდება. დაბადებიდანვე იცის. სანამ მე ამ პოსტს ვწერ და თქვენ კითხულობთ, ათასობით ადამიანი კვდება და უფრო ათასობით ადამიანს სტკივა გული. ეგ კიდევ არაფერი.. მე ყოველთვის მონატრების მეშინოდა… რომ გავა დრო და დაგაკლდება, აი ეგ მზარავს წესის აგებაზე უფრო მეტად.

ყველანი შეგუებულები ვართ, საყვარელი ადამიანის დაკარგვას, თუმცა, როგორც ხდება ხოლმე, გვერდით ყოფნისას არასდროს ვაფასებთ. არც სიკვდილისას, არც დაკრძალვის მერე… მაგრამ დრო რომ გადის… მაშინ ვუკრძალავთ საკუთარ თავებს ფიქრს (თუ ძლიერები ვართ), ან ვიკარგებით მოგონებებსა თუ ცრემლებში….

***

დიდი ხნის მანძილზე ველოდებოდით სტუმრებს. აგვისტოს ბოლო კვირას სულ გვეუბნებოდნენ მალე მოვალთო. დიდად არც გვინდოდა მათი დახვედრა, ნერვების და ხარჯის მეტი არაფერი უნდა წაეღოთ. 31 ში გამთენიისას თეთრი ოთახის კარი შეაღეს – დაუპატიჟებლად! გულის დარღვეული ფეთქვაც უცებ გაიგეს და. გაჩერდა… – გაუხარდათ (ალბათ)! მანამდე წუწუნებდნენ – რეანიმაციაში ადგილ აღარ გვაქვს, სასუნთქი აპარატი სხვებსაც დასჭირდებათ და ალბათ უნდა მოვხსნათო.

რამდენიმე საათით ადრე:  Continue reading