The flowers of Vietnam

Standard

სახლისაკენ მიმავალ გზაზე ერთი გაჩერება მიყვარდა განსაკუთრებით. ავტობუსის ფანჯრიდან დაახლოებით ერთი წუთის განმავლობაში შემეძლო მეყურებინა იებისა და ფერადი ვარდებისათვის. მიუხედავად იმისა, რომ ქუჩა ყოველთვის გადატვირთული, მტვრიანი და ხმაურიანი იყო, რატომღაც ყვავილებს ეს არ ადარდებდათ – ასე მეგონა…

მართალია, ფერადი ვარდები სულაც არ იყო იმ ფერის, რომელსაც რეალურად ვხედავდი, სუნი მაინც განსხვავებული ასდიოდათ. ჩემი ავტობუსი ყოველთვის ჭუჭყიანი, წითელი და დაბერებული იყო, მაგრამ შეჩვეული ვიყავი და სულაც არ მქონდა იმის სურვილი, რომ ქალაქის მუნიციპალიტეტის მიერ გამოყოფილ დროშის მეორეფერისფერ ტრანსპორტში ჩავმჯდარიყავი.

პანსიონში გაკვეთილებს ადრე ვამთავრებდი. შემდეგ ფსევდო მეგობრებთან რამდენიმე სრულ, ან ნახევარ საათს ვატარებდი და მოუთმენლად ველოდი დროს, როცა მარტო დარჩენა შემეძლებოდა…

ქალაქში განსაკუთრებით ერთი ბაღი მიყვარდა. Continue reading

Advertisements

გავიზარდე.. სულ არ გავზრდილვარ.. (მოგონებების სიურეალიზმი)

Standard

მე დიდი ხანია, ბავშვი აღარ ვარ..

გავიზარდე მაშინ, როცა მოდუნებულ ონკანს დასისხლიანებული, კანზეხორცჩამოკიდებული ვუყურებდი.. გავიზარდე მაშინ, როდესაც სულ “მასტუკებდნენ”, როცა ეზოში მრგვალი მაგიდის ქვეშ ვძვრებოდი ციდან ჩამოცვენილი ბომბებისათვის თავის ასარიდებლად., როდესაც ერთ-ერთი პირველი ვიყავი, ვინც სწორად თქვა სიტყვები “თვითმფრინავი” და “ჰიდროელექტროსადგური”. დიდი ვიყავი მაშინ, როდესაც არასწორედ, მაგრამ დამოუკიდებლად შევიკარი ფეხსაცმლის თასმები; როდესაც მარტო შევედი ტუალეტში…

გავიზარდე იმ ღამეს, Continue reading

ადამიანო! რას წარმოვადგენ? (ჩემებური სიურეალიზმი)

Standard

არაფერი წმინდა არ არსებობს ამ ქვეყანაზე – ხანდახან მგონია… ხანდახან ვფიქრობ, რომ იმაშიც კი დამნაშავე ვარ, რაც არ ჩამიდენია არასდროს…
მინდა რომ შევქმნა. რაიმე.
სხვებისთვის, ხალხისთვის, ჩემი თავისთვის, მეორე მესთვის…
მინდა დავხატო, დავხატო ის სამოთხე, რომელსაც მე ვხედავ ყოველ ღამე, ჩუმი ლოცვისას. მინდა გამოვიყენო ყველანაირი ღია ფერი, დავწერო მუსიკა და მისი თანხლებით ვაჩვენო მთელს მსოფლიოს, თუ რა ლამაზია სამოთხე, მაშინ როდესაც აღარაფერი გაქვს რომ იფიქრო, აღარაფერი გაქვს, რომ გეტკინოს.. როდესაც არ გაგაჩნია გრძნობები, როდესაც ყოველ წამს ეშვები დაბლა თითო საფეხურით და იმსხვრევა შენი უკანა ნაბიჯები.. მინდა ან შევქმნა, დავხატო, დავუკრა, დავწერო ისეთი რამ, რაც მიაღწევს სხვამდე, რაც გააგებინებს თუნდაც ერთს, რომ მე ვარსებობ.. ვარსებობ არა მხოლოდ ჩემს წარმოსახვაში, არამედ რეალურად, ადამიენების გვერდით. რომ მეც გამაჩნია ბებერი, გაცვეთილი გრძნობები..
ხანდახან ვწერ, ვწერ.. Continue reading

ერთი დღე (ყოველდღიური სიურეალიზმი)

Standard

ერთი დღემოდით ახლა ჩავატარებ აღრიცვას და ვინც არის მიპასუხოს “ვარ”

სიცივე – ვარ

ტკივილი – ვარ

ღამე – ვარ

მარტოობა – ვარ

ცრემლი – ვარ

ყვირილი – ვარ

გოდება – ვარ

მოლოდინი – ვარ

იმედგაცრუება – ვარ

კიდევ ერთი დღე – ვარ

კარგია, კარგი დასწრებაა….

ახლა ვინ არ არის: Continue reading

მეც ხომ ქალი ვარ (სუსტი სიურეალიზმი)

Standard

მეც ხომ ქალი ვარდღეს კიდევ ერთხელ დავასაფლავე… შიშველ იატაკზე ჩუმად ისმოდა ქუსლიანი ფეხსაცმლის ხმა. წვიმაში ირეკლებოდნენ ჩამოცვენილი ფოთლები.. დაღამებულ შემოდგომაში უპატრონოდ დახეტიალობდნენ ძუკნა ძაღლები…აწმყოც დადგება… პირს დაიბანს სისხლიანი ხელებით…
გარეთ გამოვედი. უაზროდ მივდივარ სადღაც.. დამყვება გრძნობა, რომ მე შეუმჩნეველი ვარ და უფრო ვმშვიდდები. წარმოვიდგენ, რომ მე ვერავინ მხედავს, რომ არავისთვის ვარსებობ და ვცდილობ ადვილად გადავიტანო იმწამიერი ცხოვრება…ხანდახან, ან თითქმის სულ, ავიწყდებათ, რომ მეც ქალი ვარ.. მეტს მოითხოვენ ჩემგან… და მეც ვაკეთებ.. ან ვცდილობ გავაკეთო… ხანდახან, მგონია, რომ საკუთარი ცხოვრება არ გამაჩნია, ხანდახან საკუთარი თავისთვისაც უჩინარი ვხდები…
ვფიქრობ – დავნებდე?.. Continue reading

სემ (სემისეული სიურეალიზმი)

Standard

სემისეული სიურეალიზმიშენებურია ეს ყველაფერი…..

პარიზის ნავების ბუნდოვანების სიყვითლე გიყვარს..
სიმარტოვესთან მარტო დარჩენა,
მასთან, ვნება, ალერსის განცდა…

ნაცრისფერი კორპუსის ლურჯი აივნის სიმარტოვის სახლი,
მის ჰაერთან აივანზე ჯდომა…მეც შემაყვარე…
თუმცა მანამდე უკვე

მიყვარდა…

სიმარტოვეა სიმარტივე შენი ფიქრების.

ასე მარტივად და
თანაც ძნელად რბიან დღეები..

დრო გადის,

დრო გადის და შენ პარიზში ალბათ დარჩები… Continue reading

იმ ღამეს თოვდა…. (ჩემი რეალობა)

Standard

იმ ღამეს თოვდა… მე საშინლად ვგრძნობდი თოვლის ეულ სითბოს..
მივდიოდი და ფიფქები მაცვიოდა თმებზე, სახეზე, მხრებზე, ტუჩებზე..
ჩემს მარტოობაში კი მსოფლიო ზეიმობდა… ახალ საუკუნეს, ახალ ცხოვრებას, ახალ წელს…
მარტო მივდიოდი და სად, რატომ.. ეს არ ვიცი…
მივდიოდი და სევდიანად, გულისდამწყვეტად ვიღიმოდი. ალბათ, მეც მინდოდა თოვლის ბაბუას
ახდენილი ნატვრა მოეტანა ჩემთან.. მერე მთელი წელი ველოდი თოვლის კაცს და მერე ისევ დაიწყო თოვა…
ისევ დიდი ფიფქები ცვიოდა ციდან და მე ისევ ძველებურად გამოვედი სახლიდან თეთრ ღამეში დასაკარგად.. Continue reading