ოჯახი – მოლოდინი და რეალობა

Standard

“დედამთილთან კარგად ხარ? თავი არავის დააჩაგვრინო, მოსვი ეგ მული ადგილზე! სახლში არაფერი გააკეთო, თვითონ დაალაგონ და საჭმელიც მარტო შენთვის გაიკეთე, ისეთები არიან დედამთილები, რომ შედიხარ ოჯახში, პირველი პერიოდი კარგად გექცევიან და მერე ყოველთვის შარს მოგიდებენ, შენი გაკეთებული თუ არ მოეწონა, ჩათვალე რომ ოჯახიდან უნდა გაგაგდოს” – ასეთია ქართული სტერეოტიპი ქმრის ოჯახსა თუ ნათესავებზე.

ჩემდა გასაკვირად, არასდროს მიფიქრია, რომ ოდესმე გათხოვებას თუ/რომ დავაპირებდი, ოჯახში “პალაჟენია” უნდა დამემყარებინა, რომ დედდამთილთან ძალიან ცუდი ურთიერთობა უნდა მქონოდა და რომ ჩემი მული ძალიან სწერვა და აუტანელი იქნებოდა.

ყოველთვის იმას ვამბობ, რომ ცხოვრებაში ყველაფერი ისე ხდება და ისე ვხედავთ, როგორც ჩვენს გვინდა, როგორი მოლოდინიც გაქვს, ისეთივე იქნება შედეგები. საბედნიეროდ, ჩემი მეუღლის ოჯახთან ერთი წელია რაც ურთიერთობა მაქვს და ქორწილის დღეს არც მული მინახავს პირველად (შარშან ზაფხულს ერთად ვისვენებდით კიდეც, სხვათა შორის, ალექსის გარეშე : )))). დღემდე არ შემქმნია პრობლემა საერთო ენის გამონახვაზე ან საჭმლის გემრიელ-უგემურობაზე, ხდება ისე, ხშირად მეკითხებიან რა როგორ კეთდება და მე კიდე ნინოს (მული) გაკეთებული სადილი ძალიან მეგემრიელება <3.

მაინცდამაინც ჩემს ოჯახურ სიტუაციაზე და ყოველდღიურობაზე წერა არ მინდა, მაგრამ თქვენთვის მხოლოდ იმის თქმას ვცდილობ, რომ როგორი განწყობითაც თქვენ მოეკიდებით თქვენს მომავალ ოჯახს (თუ უბრალო ნაცნობობას), ისეთივე იქნება რეალობა. Continue reading

Advertisements

ქორწილის დღე

Standard

დღე აბსოლუტურად ჩვეულებრივ დაიწყო. შეგრძნება იყო თითქოს უბრალოდ რესტორანში მივდიოდი მეგობრებთან ერთად. ჯერ სახლის ლაგება იყო დილის 9 საათიდან, შემდეგ სილამაზის სალონში სამ საათიანი ვიზიტი, სახლში ძაააალიან, ძააააალიან ბევრი სტუმრის დახვედრა, საქორწილო კაბაში ჩაკვეხება და.. და ლოდინი როდის გავიდოდა სულ რაღაც ნახევარი საათი…

დააგვიანდა. სასტიკად გავბრაზდი. შევიკეტე მეჯვარეებთან ერთად ოთახში და ქაოტური გონებით მელანდებოდა მანქანის საყვირების (რა სიტყვაა ახლა ეს!) ხმა. მთელმა დღემ ისე მალე გაირბინა და ეს წუთები ისე იწელებოდა… უცებ გაფანტულად გავიგე მანქანების ხმა და კინაღამ ფანჯრიდან გადავვარდი, მეზობლებს კისრები მოეღრიცათ მესამე სართულიდან სარეცხივით გადაკიდული გამოპრანჭული პატარძლის ყურებით. ჩემმა ძალიან კარგმა მეგობარმა და ასევე ფოტოგრაფმა ეგრევე მომავალი მანქანების დაფიქსირება დაიწყო, მეჯვარეებმა დამავლეს ხელი და საძინებელში გამაქცუნეს. უცებ საუბარში გავერთე, დედაჩემი რომ შემოვიდა, ჰა, აღარ გამოდიხარო? სიტყვით ვერ აგიღწერთ, რა ხდებოდა ჩემს ისედაც პატარა მისაღებში. იმდენი ხალხი ირეოდა… თვალით ალექსს ვეძებდი და დავინახე.. თითქმის ორი წელია შეყვარებულები ვართ, მაგრამ ასეთი სხვანაირი, ასეთი უცნაური, სიმპატიური ალექსი პირველად ვნახე. გაბედნიერებული იყო რაღაცნაირად… შეუძლებელია გადმოვცე ის სიხარული და აღფრთოვანება, რაც ამ მომენტმა მომაყენა. სტუმრებმაც დამინახეს. ყველა გაჩუმდა. რამდენიმე წუთი ხმას არ იღებდნენ, როცა ერთმა მოიფიქრა დავლოცოთ ეს ადამიანებიო…

სახლიდან გასვლის დროც დადგა. Continue reading

როგორ ჩაივლის დღე?

Standard

რაც უფრო მალე გადის დრო, მით მეტ სისულელეს ვაკეთებ.

ქორწილამდე დარჩა 2 დღე!

ბევრი მეკითხება “ნერვიულობ?” ჩემი პასუხია – არა! ხანდახან ზრდილობის გულისთვის – ხო რა ვიცი, ცოტა…  არ ვნერვიულობ, უბრალოდ ისეთ სულელ რამეებს ვაკეთებ, როგორიცაა ბოთლის თავსახურის ლეპტოპზე დაფარება, სიტყვების სახელების დავიწყება, ამ კვირაში უკვე მეორე სათვალე დამრჩა სხვა ადგილას. კიდევ კარგი, კოლექცია მაქვს მზის სატვალეების, თორემ რა მეშველებოდა : )) მგოინა, სულ გამოვშტერდი. არადა, მართლა არ ვნერვიულობ. მხოლოდ ინტერესი მაქვს გაცხოველებული რა იქნება 28 აპრილს, როგორ გათენდება, რას ვიზამ პირველად, როგორ წავალ სალონში, რას ჩავიცვამ სალონსი წასვლისას რომ თამ და მაკიაჟი არ გამიფუჭდეს, სახლში რომ ამოვალ გარეთ რა მოხდება (მეზობლების გადმოყოფილი ცხვირუკები), მეჯვარეები რომ მოვლენ, მერე კაბას გადმოვიღებ და ჩაცმას დავიწყებ და ასე მგონია ხუთი წუთივით გაიფრენს დრო 3ის 15 წუთამდე, სანამ სიძე ბატონი შემოაბიჯებს ჩემთან. ალბათ მე არ უნდა გავუღო კარები, არა?! : )) მოკლედ.. ისე მაინტერესებს რა მოხდება, თითქოს საყვარელი ფილმის შემდეგი სერიის გამოსვლას ველოდე, თითქოს ეს არ არის ჩემი ცხოვრება, სულ სხვა თვალით ვუყურებ – ბოლო-ბოლო, ყოველ დღე ხომ არ თხოვდები!! : ))) (ღმერთმა დაგვიფაროს ყველა).

აქ  მთელი რიგი დავწერე პრობლემების, რაც კაბაზე შემიქმნეს, დღეს კი ბოლო დეტალებს ამუშავებენ და ხვალ იდეალურ მდგომარეობაში ჩამბარდება.. ალბათ მომიხდება კიდეც, ჩემზე ლამაზ პატარძალს ძალიან ბევრს ვნახავ არამარტო 28ში სვეტიცხოველში, მაგრამ მინდა, რომ ეს დღე მართლა ბედნიერი იყოს..

მე არ ვნერვიულობ ისე, როგორც დედაჩემი : )) ძალიან საყვარელია, რამდენს აკეთებს ჩემთვის რომ იცოდეთ…

იცით, Continue reading

მეჯვარეები

Standard

ბევრ ჩვენგანს ქორწილამდე ჯერ კიდევ რამდენიმე წლით ადრე უკვე მიღებული აქვს გადაწყვეტილება, თუ ვინ იქნება მისი მეჯვარე. მეჯვარე არის ადამიანი, ვინც მთელი ცხოვრება შენს გევრდით უნდა იდგეს, ასე ვთქვათ მფარველობდეს და ჯვარს ასვამდეს ახალშეუღლებულებს.

სიტყვა “მეჯვარის” გაგონებაზე ბევრ ჩვენგანს ალბათ პატარძლის გვერდით მდგომი ლამაზ კაბაში გამოწკეპილი გოგონა წარმოუდგება, თუმცა უფროს თაობას ცოტა სხვაგვარი შეხედულება აქვს მათზე: მაგალითად, ბიჭის მეჯვარე “ჩალიჩობას” მანქანაზე, სადაც ახალდაქორწინებულები ისხდებიან, ასევე რესტორნის მუსიკის ხარჯის ნაწილიც მას ეკისრება, რომ აღარაფერი ვთქვათ ელემენტარულ საჩუქარზე. გოგოს მეჯვარე კი სადედოფლო ბუკეტს, სამკაულს და ტკბილეულს, დედოფლის ვარცხნილობასა და მაკიაჟის იღებს საკუთარ თავზე. ასევე მეჯვარეების კისერზე გადადის ჯვრისწერისა თუ ხელისმოწერის ხარჯებიც, ეკლესიის კელაპტრები, სასტუმროს ხარჯი (თუ წყვილი პირველი ღამის გატარებას სახლში არ მოინდომებს) და თუ კეთილ ნებას გამოიჩენენ სადედოფლო მაგიდის შუშხუნა ღვინოთი გაწყობაც კი.. – ასეთი სახით მოაღწია მეჯვარის “უფლება-მოვალეობებმა” დღეს ჩვენამდე.

ფილმებში ნანახი მეჯვარეები თითქოს არაფერს მსგავსს არ აკეთებენ (სამაგიეროდ ერთნაირი კაბები აცვიათ, როგორ მომწონს ^_^), თუმცა მე მაინც მგონია, Continue reading

ქალის სილამაზე საქართველოში

Standard

რამდენიმე თვის წინ “სპილო ოთახშის” ერთ-ერთი მთავარი თემა გენდერი და საქართველოში ქალთა მიმართ დამოკიდებულება იყო. ლიდერებისთვის ჩატარებულ ტრენინგზე გულდაწყვეტილად ითქვა – “საქართველოში რატომღაც ქალებს ავალდებულებენ (!) რომ ლამაზები იყვნენ, მათ მოეთხოვებათ უნაკლოობა”. ამაზე ალბათ ბექა ბერიკაშვილის გარდა ძალიან ცოტას თუ უფიქრია. საქართველოში ქალი უნდა შეესაბამებოდეს თითქმის მისმსოფლიოს სტანდარტებს. მე არ მაქვს საუბარი მოუვლელად და ბინძურად არსებობაზე, მაგრამ ქალის სილამაზეზე დოგმის დადება ჩემი ერთობ სუბიექტური აზრით, არ უნდა არსებობდეს.

პოსტის სათაურიად მაქვს საქართველო ხსენებული იმიტომ, რომ ალბათ მხოლოდ საქართველოშია გავრცელებული აზრი – ქალი თუ გამხდარი არ არის, ის მახინჯია. ეხლა იკითხავთ რატომ გხვდება ეს ყველაფერი გულზეო, იმიტომ, რომ სულაც არ მაქვს მოდელის ფიგურა და კიდევ იმიტომ, რომ ახლა, როდესაც სულ რაღაც 22 დღე რჩება ქორწილამდე, პრობლემა შემექმნა საქორწილო კაბის არჩევაზე. დღეს უკვე საფუძვლიანად დავიარე ყველა სალონი, მოვიზომე და დავათვალიერე არაერთი კაბა, იყო ისეთები, რომლებიც მომიხდა, მომეწონა, მაგრამ დეტალები არ მაწყობდა და ა.შ. მაგრამ ახლა ამაზე არ ვწერ. 2 თუ 3 საქორწინო კაბების სალონში თითქმის ისე მომექცნენ, როგორც ჯულია რობერტს ფილმიდან “ლამაზმანი”. ერთმა ტანგიანმა გამყიდველმა ისიც კი აღნიშნა, გათხოვება რო გინდა გენაცვალე ახლა არ უნდა მოსულიყავი კაბაზე 2-3 თვით ადრე უნდა მოხვიდე და შეკვეთა მომცე თორე მკერდზე პატარა მოგივა ჩემი მოდელებიო. რამდენიმეში კი მხოლოდ მინიატურული ზომები იყო : /. ხშირად ვათვალიერებდი ინტერნეტში მოდელებს, შემდგომში ისეთი რომ შემეკერა, მაგრამ რატომღაც როგორც გამხდრებისთვის, ისევე სრული პატარძლებისთვის საკმაოდ დიდი არჩევანი იყო. ერთ რამეს მივხვდი – Continue reading

ყველამ გაიგო….

Standard

ჯერ მხოლოდ რამდენიმე დღეა, რაც საყვარელ ადამიანს ცოლობაზე თანხმობა უთხარი და აი, უკვე სამეზობლომ, სანათესაომ  და მათმა მეზობლებმაც კი უკვე იმაზე მეტი იციან, ვიდრე შენ.

ჩემს შემთხვევაში მეზობლებმა უფრო ადრე გაიგეს სიახლის შესახებ, ვიდრე მშობლებმა, ყველაფერი კი ფეისბუქზე ერთ ფოტოს მოჰყვა. სურათის გამოქვეყნებიდან დაახლოებით 10 დღეში მე უკვე გამათხოვეს და ლამის დამაორსულეს კიდეც. დედაჩემთან არაერთი უკმაყოფილო მეზობელი მისულა: “რატომ არ გვითხარი ქალი რომ გაათხოვეო”, ერთმა ისიც კი ინაგლა “ჰა, ეხლა, მაღარიჩს როდის კისრულობ, როდის მოვდივარ შენთან საქეიფოდო” : / შეიძლება ეს ყველაფერი იმას უნდა დავაბრალოთ, რომ “საქართველოში ვცხოვრობთ”, ან იმას, რომ “თბილისი პატარაა”, თუმცა მე მაინც მგონია, რომ არასდროს დაილევა ადამიანთა კატეგორია, რომლებიც მხოლოდ სხვისი გაჭორვით არსებობენ. მე დარწმუნებული ვარ, მათ ჩემი (ისევე როგორც ბევრი თქვენთაგანის) გაბედნიერება (?) კი არ გაუხარდათ, უბრლაოდ ერთი საათის დამატებითი სალაპარაკო თემა მიეცათ და საბოლოოდ კაცმა არ იცის რას გამოიყვანენ. სიმართლეს ვამბობ, ისეთი ადამიანები მოდიან პრეტენზიებით და ისტერიული შეკითხვებით, რომ ხანდახან მათი სახელების გახსენებაც კი მიჭირს.

ალბათ ძალიან ბევრი თქვენთაგანისათვის მოუტანია ზიანი უსაქმური მეზობლების (და ნათესავების) მომაბეზრებელ ფანტაზიას. წარმოდგენა არ მაქვს, Continue reading

ახალი კატეგორიის პირველი პოსტი

Standard

დავიწყებ ბანალურად და მეც ვიტყვი: “ყველა გოგო ოცნებობს საქორწილო კაბის ჩაცმაზე…” ბევრი იუარებს და იტყვის არც ქორწილი მინდა და გათხოვებაზე ცხოვრებაში არ მიფიქრიაო, მაგრამ პირადად ჩემთვის ცოტა რთული დასაჯერებელი იქნება : )) შეუძლებელია, თუნდაც ბავშვობაში არ “გაჰყოლოდით” ვინმეს ცოლად ან არ გეთქვათ რომელიმე ვარსკვლავბიჭუნაზე “მე ამის ცოლი უნდა გავხდეო”. თამაშის დროს მაინც წამოიცვამდით ალბათ ძველ ნაჭერს თავზე ვითომ ფატაა, ჩახტებოდით დედას ფეხსაცმელებში და თავი ახლადგამომცხვარი პატარძალი გეგონათ… როგორც უნდა იყოს, ერთხელ მაინც გეყვარებოდათ ცხოვრებაში ისე, რომ წარმოგედგინათ ის ბიჭი თქვენს მეუღლედ, ეს უკანასკნელი გრძნობა თუ არ გქონიათ, მაშინ თოვლის არ იყოს-და “მოვა”…

მე არ დაგიმალავთ და, . ჩემს ბავშვურ გონებაში ვხატავდი საოცნებო ქორწილს, თეთრ კაბას, ყვავილების გადაგდებას და ა.შ. ასეა თუ ისე, ყოველწუთას ვგრძნობ, რომ ქორწილის დღე არათუ რეალობად იქცა, არამედ უფრო და უფრო ახლოვდება. აქ არ დავწერ როგორ გავიცანი, როგორ შემიყვარდა და როგორი ბედნიერი წყვილი ვართ, მაგრამ პოსტის მკითხველებს ერთ რჩევას მივცემ Continue reading