9 დეკემბერი

Standard

DSC_69761999 წლის 9 დეკემბერი.

მივდივარ კორპუსებს შორის, ჭუჭყიანი ფანჯრებიდან სარეცხია გადმოფენილი. მეხსიერებას აგურისფერი კედლები შემორჩა. სადარბაზოს პირჩამოტეხილი კიბეები; ბევრი ხალხის სუნი და სიცხე. ვიღაცამ რიგი დამითმო.

ჩიტი გამოფრინდა, ხელი მოვაწერე, რაღაც თქვეს, ისევ იმ ხალხში და უკან, კორპუსებს შორის აღმოვჩნდი…

***

პირველად ვნახე თვითმფრინავი ახლოდან. მახსოვს ბაბუა – არ უნდოდა რომ წავსულიყავი. ვიღაცის მშობელს უფროსი ბიჭი ეხუტებოდა და ტირილით სთხოვდა მასთან დარჩენას.

დამშვიდობების ცერემონიალი კოდაკებისა და პოლაროიდის ფონზე.

გზა თვითმფრინავისკენ. პატარა, ყვითელი ჩანთა, რომელიც არ უნდა დამეკარგა!

რუსი ბორტ გამცილებლები. მხოლოდ ორი სიტყვა უცხო ენაზე – მადლობა და გამარჯობა.

***

ამხელა თოვლი არასდროს მინახავს – მუხლამდე და ძალიან მშრალი, სამწუხაროდ არც  ღამის ავტობუსიდან და არც სასტუმროს ოცდამეექვსე სართულიდან ჩანდა კარგად.

იმის შიშით, რომ დამლაგებელი ხაჭაპურებს მომპარავდა, უჯრაში დავმალე და უკან, თბილისში ჩამოტანას ვფიქრობდი.

ამიხდა თოვლში გასვლის სურვილი. უზარმაზარ, წითელ მოედანზეც გადავიღე ფოტო და აქვე რამდენიმე კილომეტრიან რიგში დავდექი. საათები გადიოდა, ხალხი არ იძვროდა, არ ირბინოთო, არ ითამაშოთო, არ იგუნდაოთო…

დიდი დარბაზი.

შუაში აღმართული შუშის კედლები წითელი, სქელი თოკებით იყო შემოსაზღვრული. ვიღაცის ხმა მკაცრად გვაფრთხილებდა არ გავჩერებულიყავით და სწრაფად გაგვევლო სასახლის წინ.

უკანა გზაზე „კოკა-კოლა“ ვიყიდე – 10 რუბლად – მახსოვს…

საღამოს თბილისს ვესაუბრე. მწუხარება გამოვთქვი Continue reading

Advertisements

დუშეთი

Standard

3რამდენიმე წელია, რაც დუშეთში სახლი ვიყიდეთ. სოფელი არ მაქვს და ქალაქთან ახლოს მშვენიერი ვარიანტი იყო. ამ სახლში ოჯახი ცხოვრობს – დედა, რომელიც მუდამ კარგ ხასიათზეა, სულ რაღაცას აცხობს, ყოველთვის მოგისმენს და დაგეხმარება ნებისმიერ რამეში და მისი სამი შვილი, რომლებსაც არაჩვეულებრივი და-ძმობა აქვთ.

თავიდან სკეპტიკურად ვუყურებდი სადღაც, ჩემთვის უცხო ადგილას, უცხო უბანში თუნდაც წელიწადში 1 კვირით დასვენებას, მაგრამ ახლა ვზივარ აივანზე, გარეთ წვიმს, ცხელ ჩაის ვსვამ და მგონია, რომ ამაზე დიდი სიმშვიდე და სიწყნარე არსად იქნება.

პირველად ვნახე ისეთ მეზობლობა, როგორიც აქ სცოდნიათ. ისინი ერთად სვამენ ყავას, ერთად ჭამენ, ყველაფერს ერთად აკეთებენ რაც შეიძლება ოჯახში ხდებოდეს. და არ გეგონოთ მხოლოდ 2-3 მოსახლეზე მაქვს ლაპარაკი. ეს არის უბანი, რომლის მსგავსიც ალბათ არსადაა. ჩემთვის წარმოუდგენელია, 80 წლის საოცრად საყვარელმა ბებომ ჩემს შვილს საკუთარი ხელით გაკეთებული ნივთები ისე აჩუქოს, რომ მხოლოდ ეზოდან ჰყავდეს დანახული. აქ არის ხალხი, რომლებსაც მე არ ვიცნობ, მაგრამ უბოროტოდ მიღიმიან და მესალმებიან.

როცა პირველად ამოვედი სახლის სანახავად, დუშეთის ობსერვატორია, გარემო, ის ადგილი სადაც უნდა ვიცხოვრო იმ ადამიანმა გამაცნო, რომლის ხმაც ყოველ მესამე საათზე ისმის. დავდიოდი ბალახებში და ვფიქრობდი – მე ხომ ამას ჩემი ნებით არასდროს გავაკეთებდი.

ამ ზაფხულს სამი კვირის განმავლობაში დავინახე სულ სხვანაირი ადამიანები და მიუხედავად იმისა, რომ არ ვიცნობ თითოეულ მათგანს, როცა მე პატრულის გამოძახებით ვიმუქრებოდი ღამის 3 საათზე ფანჯრების წინ ხმაურიანი შეკრებისათვის, დანარჩენი აქაური მაცხოვრებლები მოთინებით იტანდნენ და პრეტენზიას არ გამოთქვამდნენ ნასვამი ბიჭების ქცევის გამო, მიუხედავად იმისა, რომ ალბათ მათაც უფრთხობდნენ ძილის ანგელოზებს.

აქ ვნახე ბევრი ადამიანი, ერთ ოჯახად წარმოდგენილი და უზარმაზარი, მეგობრული გარემო.

დუშეთი, ეს არის ქალაქი, რომლის მაცხოვრებლებიც ამაყობენ სოსო ნარიმანიძეთი, ნუცა ბუზალაძით, “იმ ქალით, “გააცინე და მოიგეში5000 ლარი რომ მოიგო“, დათო ქაშიაშვილით და როგორც აღმოჩნდა, საკმაოდ კარგი და სამართლიანი პრეზიდენტით, რომელიც უშუალო და არაფრით გამორჩეული ყოფილა.

უნდა ვაღიარო, რომ ეს უცხო ადგილი, ეს სახლი, როემლიც ნელ-ნელა ინგრევა და ის დიდი, ლამაზი ხეხილიანი ეზო შეუმჩნევლად შემიყვარდა და თითქმის თვე ისე გავიდა, მოწყენა ვერ ვიგრძენი. ეს იმ ადამიანების დამსახურებაა, რომლებიც გამუდმებით ცდილობენ კარგი განწყობა და სასიამოვნო ატმოსფერო შეგვიქმნან მე და ჩემს ოჯახს, მადლობა მათ ამისთვის…

ნაკურთხი ძალადობა ანუ მაგინე, მამაო

Standard

923352_373687602741554_230519163_nმართლმადი-დებილები! ნეტა მე როგორ ვერ მოვიფიქრე. კიდე ვინმე გაბედავს და მკითხავს რატომ არ დავდივარ ეკლესიაში? ან ვინმე მორიგი იდიოტი მოვა და მკითხავს რა სარწმუნოების ვარ მას შემდეგ, რაც კიდევ ერთხელ გავაზიარებ იმ უაღრესად თბილ ვიდეოს, სადაც რომელიღაც გაურკვეველი წარმომავლობის არსება (მღვდელს რომ ეძახიან) დედის გინებით და მუქარით მისდევს ხალხს? ბნელი ბრბო ხართ! მე ძალიან მრცხვენია, რომ მამა ელიზბარმა წესი აუგო იმ ჩემთვის ყველაზე საყვარელ ადამიანს, მე მრცხვენია, რომ მას მოწიწებით ველაპარაკებოდი ჩემი სახლის კარებთან და მრცხვენია, რომ ოდესღაც მამა დავითს აღსარებასაც კი ვაბარებდი (თუმცა როცა ყველაზე მეტად მინდოდა დახმარება გამომაგდო ამ უკანასკნელმა).

“მე ვაპროტესტებ პიდარასტების აღლუმს!” – Continue reading

17 მაისი

Standard

against homophobiaრამდენიმე თვეა პოსტი არ დამიწერია, ალბათ მოუცლელობის ბრალია, მაგრამ არ შემეძლო არაფერი მეთქვა ხვალინდელ დღესთან დაკავშირებით ატეხილ აჟიოტაჟზე. მე მყავს ბევრი მეგობარი, რომელიც ხვალ აპირებს შეუერთდეს იმ ხალხს, რომლებიც რომ დავფიქრდეთ არავის არაფერს უშავებენ. არგუმენტად ეკლესიას და სიბნელეს ის მოჰყავს, რომ ღმერთს ისინი არ შეუქმნია, რომ ბავშვებს აჩვენებენ საშინელებებს და ა.შ. ერთ-ერთი მეგობრის სტატუსის ქვეშ კი საოცარი კომენტარები წავიკითხე: თქვენ საერთოდ ეკლესიაში ნამყოფები თუ ხართ, ისინი უნდა გაწყდნენ, ნუ მეხებიან, ნუ მაჩვენებენ საკუთარ გარყვნილებას…. ბოდიში, მაგრამ 2 გოგოს კოცნას კარგად და სიამოვნებით რომ იღებთ, ეს რა, არ არის არატრადიციული ორიენტაცია?

რა იქნება, ოდესმე ღიპიანმა ქართულმა საზოგადოებამ შეიგნოს, Continue reading

სიცოცხლესა და სიკვდილზე

Standard

ადამიანები იმდენს ლაპარაკობენ სიცოცხლესა და სიკვდილზე, ეს უკანასკნელი მითად მიგვაჩნია ხანდახან. ყველამ იცის, რომ მისი საყვარელი ადამიანი – დედა, მამა, შეყვარებული, შვილი და ა.შ. ოდესმე აუცილებლად მოკვდება. დაბადებიდანვე იცის. სანამ მე ამ პოსტს ვწერ და თქვენ კითხულობთ, ათასობით ადამიანი კვდება და უფრო ათასობით ადამიანს სტკივა გული. ეგ კიდევ არაფერი.. მე ყოველთვის მონატრების მეშინოდა… რომ გავა დრო და დაგაკლდება, აი ეგ მზარავს წესის აგებაზე უფრო მეტად.

ყველანი შეგუებულები ვართ, საყვარელი ადამიანის დაკარგვას, თუმცა, როგორც ხდება ხოლმე, გვერდით ყოფნისას არასდროს ვაფასებთ. არც სიკვდილისას, არც დაკრძალვის მერე… მაგრამ დრო რომ გადის… მაშინ ვუკრძალავთ საკუთარ თავებს ფიქრს (თუ ძლიერები ვართ), ან ვიკარგებით მოგონებებსა თუ ცრემლებში….

***

დიდი ხნის მანძილზე ველოდებოდით სტუმრებს. აგვისტოს ბოლო კვირას სულ გვეუბნებოდნენ მალე მოვალთო. დიდად არც გვინდოდა მათი დახვედრა, ნერვების და ხარჯის მეტი არაფერი უნდა წაეღოთ. 31 ში გამთენიისას თეთრი ოთახის კარი შეაღეს – დაუპატიჟებლად! გულის დარღვეული ფეთქვაც უცებ გაიგეს და. გაჩერდა… – გაუხარდათ (ალბათ)! მანამდე წუწუნებდნენ – რეანიმაციაში ადგილ აღარ გვაქვს, სასუნთქი აპარატი სხვებსაც დასჭირდებათ და ალბათ უნდა მოვხსნათო.

რამდენიმე საათით ადრე:  Continue reading

დამეხმარეთ ბუნებასთან…

Standard

ვიფიქრე პოსტს ხვალ დავწერდი, როცა გათენდებოდა – უსაფრთხოების მიზნით, მაგრამ ამაღამ უფრო გულახდილი გამომივა, ვგონებ…

ოთახებში დიდი ხნის ბორიალის შემდეგ, გადავწყვიტე დავწოლილიყავი. ეს უკანასკნელი კი არც ისე კომფორტულია ჩემთვის – ვწვები გაშეშებული, გულხელდაკრეფილი და ჰაერს მიყურადებული. თავიდან ფეხებამდე საზაფხულო საბანში გახვეული, ჩანს მხოლოდ ცხვირი და ფართოდ გახელილი თვალები, ძილამდე როგორ მივდივარ, თვითონაც არ მესმის ხოლმე.. საქმე იმაშია, რომ ზაფხულის დადგომასთან ერთად დგება ჩემთვის კოშმარული წამები, წუთები, საათები, თვეები მანამ, სანამ საძაგელი არსებები ზამთარში არ გაიყინებიან და რამდენიმე ღამე მაინც შევძლებ ნორმალურად ძილს. სიმართლე გითხრათ, არამგონია რაიმეს ფობია მქონდეს, მხოლოდ ლიფტში ყოფნის მეშინია, ისიც კი არ მეშინია, ჰაერი მეკვრება და მგონია საცაა ჩავვარდები, თუ კარი ოდნავ მალე ან გვიან დაიკეტა, საშინელი პანიკა მეწყება და არაფრად ვაგდებ გვერდზე მდგომის უხერხულობაში ჩავარდნას, თუმცა ეს პოსტი ლიფტებს ნაკლებად ეხება.

რამდენიმე წუთის წინ, ფეისბუქზე შეშინებული ვითხოვდი შველას, რამენაირად გავთავისუფლებულიყავი ყველანაირი მფრინავი, მცოცავი თუ მღოღავი არსების შიშ-ზიზღისაგან. დემბომ მირჩია გამეკეთებინა ის, რაც ასე ძალიან მაძრწუნებს, მაგრამ არც ისე ადვილია ბალიშზე დაბრძანებული უზარმაზარი ობობის ჩახუტება!

მე მართლა მაწუხებს, რომ არასდროს ვყოფილვარ ღია ბუნებაში, Continue reading

“ბავშვის სიკვდილი ღვთის ნებაა!”

Standard

საქართველოს მეზობელი ქვეყნის – აზერბაიჯანის კანონმდებლობით, ეკომიგრანტები ექცევიან „იძულებით გადაადგილებულ პირთა“ კატეგორიაში. იძულებით გადაადგილებული პირების დეფინიციაში ეკომიგრანტები შედიან ისეთი ქვეყნების კანონდმებლობებში, როგორიცაა სიერა ლეონე, უგანდა, სუდანი… საქართველოში კი იძულებით გადაადგილებული პირის სტატუსი მხოლოდ კონფლიქტების შედეგად დევნილ მოქალაქეებს ეძლევათ. ხოლო იმ ოჯახების წარმომადგენლები, რომლებიც სტიქიური უბედურებების გამო, საქართველოს ერთი რეგიონიდან მეორეში იძულებით გადაადგილდნენ, შესაბამისი სტატუსის არქონის გამო, ვერ სარგებლობენ იძულებით გადაადგილებულ პირთათვის გათვალისწინებული ისედაც მწირი სოციალური შეღავათებით. (წყარო )

1 თვის წინ თბილისის ადამიანის უფლებათა სახლის ორგანიზებით ვორქშოფი და სასწავლო ტური ჩატარდა ჟურნალისტებისათვის, სადაც მთავარი თემა ე.წ. “ზემო მლეთის ტრაგედია” იყო. ეს არის პატარა დასახლება მცხეთა-მთიანეთის რეგიონში, სადაც დაახლოებით 15 ოჯახს არც მეტი არც ნაკლები ზედ წყალზე სძინავთ. ყველაფერი კი ასე დაიწყო…

ორი წლის წინ მოვარდნილმა მეწყერმა და ნიაღვარმა მოსახლეობა აიძულა არამხოლოდ მთავრობისთვის, მედიასაშუალებებისთვისაც მიემართათ და შველა ეთხოვათ. მდინარე პირდაპირ მათი სახლის კართან ჩამოდიოდა. ადგილობრივმა თვითმმართელობამ მათი გადასახლებისათვის მზადება და მოლაპარაკებები დაიწყო, თუმცა დღემდე ადამიანები კვლავ იქ ცხოვრობენ. დაპირებებიდან რამდნეიმე დღეში მოვარდნილმა ღვარცოფმა 5 წლის ხატიას სიცოცხლე შეიწირა.

როდესაც ჩვენ ხატიას ოჯახს (და არამარტო) ვესტუმრეთ, Continue reading