“ბავშვის სიკვდილი ღვთის ნებაა!”

Standard

საქართველოს მეზობელი ქვეყნის – აზერბაიჯანის კანონმდებლობით, ეკომიგრანტები ექცევიან „იძულებით გადაადგილებულ პირთა“ კატეგორიაში. იძულებით გადაადგილებული პირების დეფინიციაში ეკომიგრანტები შედიან ისეთი ქვეყნების კანონდმებლობებში, როგორიცაა სიერა ლეონე, უგანდა, სუდანი… საქართველოში კი იძულებით გადაადგილებული პირის სტატუსი მხოლოდ კონფლიქტების შედეგად დევნილ მოქალაქეებს ეძლევათ. ხოლო იმ ოჯახების წარმომადგენლები, რომლებიც სტიქიური უბედურებების გამო, საქართველოს ერთი რეგიონიდან მეორეში იძულებით გადაადგილდნენ, შესაბამისი სტატუსის არქონის გამო, ვერ სარგებლობენ იძულებით გადაადგილებულ პირთათვის გათვალისწინებული ისედაც მწირი სოციალური შეღავათებით. (წყარო )

1 თვის წინ თბილისის ადამიანის უფლებათა სახლის ორგანიზებით ვორქშოფი და სასწავლო ტური ჩატარდა ჟურნალისტებისათვის, სადაც მთავარი თემა ე.წ. “ზემო მლეთის ტრაგედია” იყო. ეს არის პატარა დასახლება მცხეთა-მთიანეთის რეგიონში, სადაც დაახლოებით 15 ოჯახს არც მეტი არც ნაკლები ზედ წყალზე სძინავთ. ყველაფერი კი ასე დაიწყო…

ორი წლის წინ მოვარდნილმა მეწყერმა და ნიაღვარმა მოსახლეობა აიძულა არამხოლოდ მთავრობისთვის, მედიასაშუალებებისთვისაც მიემართათ და შველა ეთხოვათ. მდინარე პირდაპირ მათი სახლის კართან ჩამოდიოდა. ადგილობრივმა თვითმმართელობამ მათი გადასახლებისათვის მზადება და მოლაპარაკებები დაიწყო, თუმცა დღემდე ადამიანები კვლავ იქ ცხოვრობენ. დაპირებებიდან რამდნეიმე დღეში მოვარდნილმა ღვარცოფმა 5 წლის ხატიას სიცოცხლე შეიწირა.

როდესაც ჩვენ ხატიას ოჯახს (და არამარტო) ვესტუმრეთ, Continue reading

Advertisements

ახალი კატეგორიის პირველი პოსტი

Standard

დავიწყებ ბანალურად და მეც ვიტყვი: “ყველა გოგო ოცნებობს საქორწილო კაბის ჩაცმაზე…” ბევრი იუარებს და იტყვის არც ქორწილი მინდა და გათხოვებაზე ცხოვრებაში არ მიფიქრიაო, მაგრამ პირადად ჩემთვის ცოტა რთული დასაჯერებელი იქნება : )) შეუძლებელია, თუნდაც ბავშვობაში არ “გაჰყოლოდით” ვინმეს ცოლად ან არ გეთქვათ რომელიმე ვარსკვლავბიჭუნაზე “მე ამის ცოლი უნდა გავხდეო”. თამაშის დროს მაინც წამოიცვამდით ალბათ ძველ ნაჭერს თავზე ვითომ ფატაა, ჩახტებოდით დედას ფეხსაცმელებში და თავი ახლადგამომცხვარი პატარძალი გეგონათ… როგორც უნდა იყოს, ერთხელ მაინც გეყვარებოდათ ცხოვრებაში ისე, რომ წარმოგედგინათ ის ბიჭი თქვენს მეუღლედ, ეს უკანასკნელი გრძნობა თუ არ გქონიათ, მაშინ თოვლის არ იყოს-და “მოვა”…

მე არ დაგიმალავთ და, . ჩემს ბავშვურ გონებაში ვხატავდი საოცნებო ქორწილს, თეთრ კაბას, ყვავილების გადაგდებას და ა.შ. ასეა თუ ისე, ყოველწუთას ვგრძნობ, რომ ქორწილის დღე არათუ რეალობად იქცა, არამედ უფრო და უფრო ახლოვდება. აქ არ დავწერ როგორ გავიცანი, როგორ შემიყვარდა და როგორი ბედნიერი წყვილი ვართ, მაგრამ პოსტის მკითხველებს ერთ რჩევას მივცემ Continue reading

ბოლო პოსტი. Hello, 20!!!

Standard

არ მინდა გაზრდა.. ბევრი რამ დამრჩა ბავშვობაში, რის თქმასაც ვერასდროს მოვასწრებ.. არ არის აქ არც ერთი სიტყვა სენტიმენტალური ან ძალად დაწერილი, უბრალოდ მხოლოდ 1 საათი დამრჩა “თინ-ეიჯერობის” და თავს უფლებას ვაძლევ ჩემი ცხოვრება მთლიანად შევაჯამო.

დავიწყებ სულ თავიდან:

ბაბუამ გამზარდა. პირველი ეს მინდოდა დამეწერა. ვიძინებდი მხოლოდ მის ხელში და დღემდე ვამაყობ ამით. შემიძია ვთქვა, რომ მსოფლიოში საუკეთესო ბაბუა მყავს [ღმერთმა დიდხანს მიცოცხლოს!]. მისი წყალობით შედარებით ადვილად გადავიტანე უ-მამ-ობა. რა იყო მე მესურვა და არ მქონოდა. სამაგიეროდ მე “ქოშები” მიმქონდა ხოლმე სახლის კარებთან ბაბუას მოსვლის დროისთვის [დაახლოებით საღამოს 5-6 საათი] დღეს იგივეს ბაბუა აკეთებს და ყოველთვის გული მტკივა, არ ვიცი რატომ, ალბათ იმიტომ, რომ არ მინდა სიბერე, უსუსურობა… არ ვიცი…. ბევრი რამ მაკავშირებს, უფრო სწორად, მთელი 20 წელი ბაბუასთან. დღეს თავისი ოთახიდან ჩუმად გამოვიდა, დამიდგა გვერდით და ხელები ოდნავ გაშალა [წეროებს რომ ვთამაშობთ ხოლმე, ისე] და მეუბნება: აი ამხელა იყავი 20 წლის წინ, მხოლოდ ჩემთან იძინებდი… – მინდოდა მეტირა ამ სიტყვების გაგონებისას. თავი შევიკავე…

ბაღშიც ბაბუამ მიმიყვანა, იქიდან გამოვყავდი, რაღცებს ყიდულობდა… მოკლედ, მისი წყალობით ასე თუ ისე ვგრძნობდი ბავშვობას…

ბაღში მეგობრებიც მყავდა   Continue reading

გავიზარდე.. სულ არ გავზრდილვარ.. (მოგონებების სიურეალიზმი)

Standard

მე დიდი ხანია, ბავშვი აღარ ვარ..

გავიზარდე მაშინ, როცა მოდუნებულ ონკანს დასისხლიანებული, კანზეხორცჩამოკიდებული ვუყურებდი.. გავიზარდე მაშინ, როდესაც სულ “მასტუკებდნენ”, როცა ეზოში მრგვალი მაგიდის ქვეშ ვძვრებოდი ციდან ჩამოცვენილი ბომბებისათვის თავის ასარიდებლად., როდესაც ერთ-ერთი პირველი ვიყავი, ვინც სწორად თქვა სიტყვები “თვითმფრინავი” და “ჰიდროელექტროსადგური”. დიდი ვიყავი მაშინ, როდესაც არასწორედ, მაგრამ დამოუკიდებლად შევიკარი ფეხსაცმლის თასმები; როდესაც მარტო შევედი ტუალეტში…

გავიზარდე იმ ღამეს, Continue reading

ერთი დღე (ყოველდღიური სიურეალიზმი)

Standard

ერთი დღემოდით ახლა ჩავატარებ აღრიცვას და ვინც არის მიპასუხოს “ვარ”

სიცივე – ვარ

ტკივილი – ვარ

ღამე – ვარ

მარტოობა – ვარ

ცრემლი – ვარ

ყვირილი – ვარ

გოდება – ვარ

მოლოდინი – ვარ

იმედგაცრუება – ვარ

კიდევ ერთი დღე – ვარ

კარგია, კარგი დასწრებაა….

ახლა ვინ არ არის: Continue reading