17 მაისი

Standard

against homophobiaრამდენიმე თვეა პოსტი არ დამიწერია, ალბათ მოუცლელობის ბრალია, მაგრამ არ შემეძლო არაფერი მეთქვა ხვალინდელ დღესთან დაკავშირებით ატეხილ აჟიოტაჟზე. მე მყავს ბევრი მეგობარი, რომელიც ხვალ აპირებს შეუერთდეს იმ ხალხს, რომლებიც რომ დავფიქრდეთ არავის არაფერს უშავებენ. არგუმენტად ეკლესიას და სიბნელეს ის მოჰყავს, რომ ღმერთს ისინი არ შეუქმნია, რომ ბავშვებს აჩვენებენ საშინელებებს და ა.შ. ერთ-ერთი მეგობრის სტატუსის ქვეშ კი საოცარი კომენტარები წავიკითხე: თქვენ საერთოდ ეკლესიაში ნამყოფები თუ ხართ, ისინი უნდა გაწყდნენ, ნუ მეხებიან, ნუ მაჩვენებენ საკუთარ გარყვნილებას…. ბოდიში, მაგრამ 2 გოგოს კოცნას კარგად და სიამოვნებით რომ იღებთ, ეს რა, არ არის არატრადიციული ორიენტაცია?

რა იქნება, ოდესმე ღიპიანმა ქართულმა საზოგადოებამ შეიგნოს, Continue reading

Advertisements

ოჯახი – მოლოდინი და რეალობა

Standard

“დედამთილთან კარგად ხარ? თავი არავის დააჩაგვრინო, მოსვი ეგ მული ადგილზე! სახლში არაფერი გააკეთო, თვითონ დაალაგონ და საჭმელიც მარტო შენთვის გაიკეთე, ისეთები არიან დედამთილები, რომ შედიხარ ოჯახში, პირველი პერიოდი კარგად გექცევიან და მერე ყოველთვის შარს მოგიდებენ, შენი გაკეთებული თუ არ მოეწონა, ჩათვალე რომ ოჯახიდან უნდა გაგაგდოს” – ასეთია ქართული სტერეოტიპი ქმრის ოჯახსა თუ ნათესავებზე.

ჩემდა გასაკვირად, არასდროს მიფიქრია, რომ ოდესმე გათხოვებას თუ/რომ დავაპირებდი, ოჯახში “პალაჟენია” უნდა დამემყარებინა, რომ დედდამთილთან ძალიან ცუდი ურთიერთობა უნდა მქონოდა და რომ ჩემი მული ძალიან სწერვა და აუტანელი იქნებოდა.

ყოველთვის იმას ვამბობ, რომ ცხოვრებაში ყველაფერი ისე ხდება და ისე ვხედავთ, როგორც ჩვენს გვინდა, როგორი მოლოდინიც გაქვს, ისეთივე იქნება შედეგები. საბედნიეროდ, ჩემი მეუღლის ოჯახთან ერთი წელია რაც ურთიერთობა მაქვს და ქორწილის დღეს არც მული მინახავს პირველად (შარშან ზაფხულს ერთად ვისვენებდით კიდეც, სხვათა შორის, ალექსის გარეშე : )))). დღემდე არ შემქმნია პრობლემა საერთო ენის გამონახვაზე ან საჭმლის გემრიელ-უგემურობაზე, ხდება ისე, ხშირად მეკითხებიან რა როგორ კეთდება და მე კიდე ნინოს (მული) გაკეთებული სადილი ძალიან მეგემრიელება <3.

მაინცდამაინც ჩემს ოჯახურ სიტუაციაზე და ყოველდღიურობაზე წერა არ მინდა, მაგრამ თქვენთვის მხოლოდ იმის თქმას ვცდილობ, რომ როგორი განწყობითაც თქვენ მოეკიდებით თქვენს მომავალ ოჯახს (თუ უბრალო ნაცნობობას), ისეთივე იქნება რეალობა. Continue reading

მეჯვარეები

Standard

ბევრ ჩვენგანს ქორწილამდე ჯერ კიდევ რამდენიმე წლით ადრე უკვე მიღებული აქვს გადაწყვეტილება, თუ ვინ იქნება მისი მეჯვარე. მეჯვარე არის ადამიანი, ვინც მთელი ცხოვრება შენს გევრდით უნდა იდგეს, ასე ვთქვათ მფარველობდეს და ჯვარს ასვამდეს ახალშეუღლებულებს.

სიტყვა “მეჯვარის” გაგონებაზე ბევრ ჩვენგანს ალბათ პატარძლის გვერდით მდგომი ლამაზ კაბაში გამოწკეპილი გოგონა წარმოუდგება, თუმცა უფროს თაობას ცოტა სხვაგვარი შეხედულება აქვს მათზე: მაგალითად, ბიჭის მეჯვარე “ჩალიჩობას” მანქანაზე, სადაც ახალდაქორწინებულები ისხდებიან, ასევე რესტორნის მუსიკის ხარჯის ნაწილიც მას ეკისრება, რომ აღარაფერი ვთქვათ ელემენტარულ საჩუქარზე. გოგოს მეჯვარე კი სადედოფლო ბუკეტს, სამკაულს და ტკბილეულს, დედოფლის ვარცხნილობასა და მაკიაჟის იღებს საკუთარ თავზე. ასევე მეჯვარეების კისერზე გადადის ჯვრისწერისა თუ ხელისმოწერის ხარჯებიც, ეკლესიის კელაპტრები, სასტუმროს ხარჯი (თუ წყვილი პირველი ღამის გატარებას სახლში არ მოინდომებს) და თუ კეთილ ნებას გამოიჩენენ სადედოფლო მაგიდის შუშხუნა ღვინოთი გაწყობაც კი.. – ასეთი სახით მოაღწია მეჯვარის “უფლება-მოვალეობებმა” დღეს ჩვენამდე.

ფილმებში ნანახი მეჯვარეები თითქოს არაფერს მსგავსს არ აკეთებენ (სამაგიეროდ ერთნაირი კაბები აცვიათ, როგორ მომწონს ^_^), თუმცა მე მაინც მგონია, Continue reading

თბილისური მოდა

Standard

ლუბა

მოკლედ.. დღეს მეტროთი მგზავრობისას გადავეყარე ფრიად საინტერესო ფაქტს. ერთდროულად შემოვიდა ერთმანეთისათვის სრულიად უცნობი 3 გოგო, ერთნაირი თმის სტილით, ერთნაირი შარვლებით, ზედებით, ფეხსაცმლით, დაპრუწული ტუჩებით და სხვა აქსესუარებით. მართალია, თბილისი (და ზოგადად საქართველო) ძალიან პატარაა ე.წ. მოდის განვითარებისათვის, მაგრამ, დავიჯერო ტვინით და გემოვნებითაც განუვითარებლები ვართ?

ჯერ იყო და, აიპოდების/მპ3 და ა.შ. გულზე ჩამოკიდება იყო მოდაში, მერე მიხვდნენ რომ აღარ უკვირდა არავის და ჯიბეში გადაინაცვლა (თავიდან მობილურსაც იგივე ფუნქცია ჰქონდა, თუ გახსოვთ), ახლა პატარა მკერდის წინ ადგილი ბუებმა შეავსეს. ესეიგი, გაუგიათ, არ გაუგიათ, იციან თუ არ იციან ამ ფრინველის დანიშნულება დედაბუნებაში, ყველას ან ყლინჯად აქვს ჩამოკონწიალებული, ან უშველებელი ბეჭედი უკეთია ისეთ პატარა თითებზე, რომ ხელი აღარ ჩანს, ან კიდევ ლამისაა თვითონ გაბუვდეს ო_0

აღარ მაქვს საუბარი ამ ფიფქებზე და ირმებზე გაჭედვაზე, ზამთრის მოსვლასთან ერთად. მეც დიდიხანია (რამდენიმე წელია) ეს ირმებიანი ჯემპრი მინდა, მაგრამ ამათი შემხედვარე ფრინველებს ცხოველები მიჰყვა და არც ირემი მინდა, აღარც სანტაკლაუსი ზევიდან :/

მართლა გულწრფელად მიკვირს. თბილისში რატომ არავის გააჩნია ინდივიდუალურობა? ან თუ გააჩნია ნამეტანი გადაინდივიდუალურებულია და შუბლზე აწერია “მე განსხვავებული ვარ და მაკოცე ****ეო”, ან კიდევ ვისაც მართლა არამსგავსი სტილი აქვს, ან “პიდარასტია”, ან ლეზბიანკა : /

გასაგებია ეს მოდა, ფეშენი, ბიჭოლა და ამბები, მაგრამ რატომ აცვიათ გოგოებს ეს ოხერი მაღალქუსლიანი ფეხსაცმელი, სიარული რომ არ იციან და ფეხებს სტკენთ?

არ შეიძლება, უბრალოდ ყველა ვიყოთ ის, რაც ვართ? ვერავინ დამაჯერებს, რომ სიამოვნებას ანიჭებს ინკუპატორის წიწილასავით რომ გამოიყურება….