თბილისი-სინათლის ქალაქი და დაბრუნება 90-იანებში

Standard

დაახლოებით 1 კვირის წინ იდეურად ნოსტალგიური მაგრამ წამყვანის მხრივ ამაზრზენ საავოტრო გადაცემა “პროფილში” 90-იანი წლები გაიხსენეს. უფროს თაობას (როგორც ხშირ შემთხვევაში ხდება ხოლმე) ალბათ მოეწონა და თვალზე ცრემლი მოადგა ვადრისფერხალათიანმოტანტალე მაია ასათიანის და წითელი “კერესინკის” ყურებისას, მაგრამ იცით… 90იანი წლები 2011ში კიდევ არ დამთავრებულა…

არა, იმას არ ვამბობ, რომ ისევ მმკ გვმართავს, ან სკოლებში ფეჩისათვის დამრიგებლები მოსწავლეებისაგან “შემოწირულობებს” აგროვებენ, მაგრამ უშუქობა დღესდღეობით მაინც ნერვებისმომშლელ პრობლემად რჩება…

მახსოვს, პატარა რომ ვიყავი, ლოგიკურად მეჩვენებოდა დენის მოსვლის და წასვლის დროს დედის გინებები მეზობელი კორპუსებიდან (არც ჩემი აკლებდა). გავიზარდე და ახლაც არ დამკარგვია ზ/აღნიშნული ლოგიკურობა.

გლდანის მეექვსე მ/რ-ში ვცხოვრობ და დიდად არ მადარდებს თბილისის უბნებად დაყოფა. ერთადერთი პრობლემა ხანდახან მაშინ მექმნება, როცა სადმე ვარ და მერე ტრანსპორტზე ვღელავ მეტროდან სახლამდე როგორ ავიდეთქო, სხვა მხრივ არ ვუჩივი, პლატოს გლდანი მირჩევნია (პლატოელებთან ბოდიში : )) ), მაგრამ ახლა ჩემს აზრს ოდნავ უკან გადავწევ და რამდენიმე ფოტოს დათვალიერების ბედნიერებას მოგანიჭებთ… : ))) Continue reading

ზამთრის ბოლო დღე

Standard

არც ეს თვე გამოირჩეოდა რამით სხვა დანარჩენისგან. გათენებას ვერ ვასწრებდი, რომ უცებ ღამდებოდა.. ველოდებოდი  მაინც სიახლეს – რა სულელი ვარ!!! იყო თამაშები, ვითომ რაღცები.. საბოლოოდ კი, რა საკვირველია, მხოლოდ არაფერი. მთელმა ზამთარმა თითქმის დაუნდობლად ჩაიარა.

ეგ არაფერი…

იწყებოდა მუსიკა და მე ვტოვებდი საკუთარ ფსევდო-ოთახს. ვათვალიერებდი უკვე ათასჯერ ნასწავლ კედლებს, ფიგურებს მათზე ისე, როგორც ბავშვები ღრუბლებს და ხანდახან ფანტაზიის დახმარებით ცდილობენ თეთრი ჰაერის სიმრგვალე თავიანთვის მისაღებ რაღაცას/ვიღაცას მიამსგავსონ. მე ბევრჯერ მითქვამს – ისევ ბავშვი ვარ და არ მსურს გაზრდა. დიდები ისე შორს არიან ჩემგან…

“შენ უნდა წასულიყავი, დაანგრიე ჩვენი ოცნებები. ალაგებ ბარგს და ტოვებ სახლს, მხოლოდ წასასვლელი ბილეთი გაქვს, მაგრამ ჩვენს წინ კიდევ ერთი დღეა, შემიყვარე ისე, თითქოს არ გაგვაჩნდეს ხვალინდელი დღე, მომიმწყვდიე მკლავებში და მითხარი რომ გჭირდები, ეს უკანასკნელი დამშვიდობებაა, მაგრამ ჩვენ კიდევ ერთი დღე გვაქვს წინ” – ამ სიტყვებზე [სიმღერაზე] ერთი ჩემი საყვარელი ადამიანი მახსენდება ხოლმე.. “შემიყვარე ისე, თითქოს არ გვქონდეს მომავალი, მომიმწყვდიე მკლავებში და მითხარი, რომ გჭირდები..” სიმღერის მოსმენასავით ადვილი იყოს, ნეტა ყველაფერი.

საშინელი ხასიათი მაქვს Continue reading

გავიზარდე.. სულ არ გავზრდილვარ.. (მოგონებების სიურეალიზმი)

Standard

მე დიდი ხანია, ბავშვი აღარ ვარ..

გავიზარდე მაშინ, როცა მოდუნებულ ონკანს დასისხლიანებული, კანზეხორცჩამოკიდებული ვუყურებდი.. გავიზარდე მაშინ, როდესაც სულ “მასტუკებდნენ”, როცა ეზოში მრგვალი მაგიდის ქვეშ ვძვრებოდი ციდან ჩამოცვენილი ბომბებისათვის თავის ასარიდებლად., როდესაც ერთ-ერთი პირველი ვიყავი, ვინც სწორად თქვა სიტყვები “თვითმფრინავი” და “ჰიდროელექტროსადგური”. დიდი ვიყავი მაშინ, როდესაც არასწორედ, მაგრამ დამოუკიდებლად შევიკარი ფეხსაცმლის თასმები; როდესაც მარტო შევედი ტუალეტში…

გავიზარდე იმ ღამეს, Continue reading