“ბავშვის სიკვდილი ღვთის ნებაა!”

Standard

საქართველოს მეზობელი ქვეყნის – აზერბაიჯანის კანონმდებლობით, ეკომიგრანტები ექცევიან „იძულებით გადაადგილებულ პირთა“ კატეგორიაში. იძულებით გადაადგილებული პირების დეფინიციაში ეკომიგრანტები შედიან ისეთი ქვეყნების კანონდმებლობებში, როგორიცაა სიერა ლეონე, უგანდა, სუდანი… საქართველოში კი იძულებით გადაადგილებული პირის სტატუსი მხოლოდ კონფლიქტების შედეგად დევნილ მოქალაქეებს ეძლევათ. ხოლო იმ ოჯახების წარმომადგენლები, რომლებიც სტიქიური უბედურებების გამო, საქართველოს ერთი რეგიონიდან მეორეში იძულებით გადაადგილდნენ, შესაბამისი სტატუსის არქონის გამო, ვერ სარგებლობენ იძულებით გადაადგილებულ პირთათვის გათვალისწინებული ისედაც მწირი სოციალური შეღავათებით. (წყარო )

1 თვის წინ თბილისის ადამიანის უფლებათა სახლის ორგანიზებით ვორქშოფი და სასწავლო ტური ჩატარდა ჟურნალისტებისათვის, სადაც მთავარი თემა ე.წ. “ზემო მლეთის ტრაგედია” იყო. ეს არის პატარა დასახლება მცხეთა-მთიანეთის რეგიონში, სადაც დაახლოებით 15 ოჯახს არც მეტი არც ნაკლები ზედ წყალზე სძინავთ. ყველაფერი კი ასე დაიწყო…

ორი წლის წინ მოვარდნილმა მეწყერმა და ნიაღვარმა მოსახლეობა აიძულა არამხოლოდ მთავრობისთვის, მედიასაშუალებებისთვისაც მიემართათ და შველა ეთხოვათ. მდინარე პირდაპირ მათი სახლის კართან ჩამოდიოდა. ადგილობრივმა თვითმმართელობამ მათი გადასახლებისათვის მზადება და მოლაპარაკებები დაიწყო, თუმცა დღემდე ადამიანები კვლავ იქ ცხოვრობენ. დაპირებებიდან რამდნეიმე დღეში მოვარდნილმა ღვარცოფმა 5 წლის ხატიას სიცოცხლე შეიწირა.

როდესაც ჩვენ ხატიას ოჯახს (და არამარტო) ვესტუმრეთ, Continue reading

IREX & საია – ინფორმაციისა და გამოხატვის თავისუფლება საქართველოში

Standard

ყველაფერი კი ასე დაიწყო….

…ჰოდა დამირეკეს… გამიხარდა.

მიუხედავად იმისა, რომ დაახლოებით 2 თვე იქნება, რაც ჩემი დილა შუადღის მინიმუმ 1 საათზე იწყება, ჩემდა გასაკვირად პარასკევს დილის 10ის ნახევარზე უკვე აირექსის ოფისში ვიყავი.

აქამდე უკვე ნაცნობი ჟურნალისტებიც იყვნენ ქართლი, თაზო, გიორგი, დარიკო… თავს უცხოდ არ ვგრძნობდი მოკლედ რომ ვთქვა : )))

დილის ათიდან საღამოს 6მდე გვიწევდა ტრენინგზე ყოფნა 3 დღის განმავლობაში.. დრომ კარგად და ხარისხიანად ჩაიარა. გავიგეთ ბევრი რამ გამოხატვის თავისუფლებას, ჩვენს უფლებებსა და ზოგად კანონმდებლობასთან დაკავშირებით (ნუ.. ჟურნალისტის გადასახედიდან : )) ).

იყო კურიოზული გამონათქვამებიც, რომლებსაც შეძლებისდაგვარად ვიწერდი და ყოველი დღის ბოლოს ფეისბუქზე ვტვირთავდი “შენიშვნის” სახით : ) აქაც შემოგთავაზებთ :

(ოღონდ კოპი/პეისტი იქნება : )) )

დღე პირველი : Continue reading

epn.ge(ახალი ამბების სააგენტო) – სახიფათოა!

Standard

ვიწყებ ამ პოსტის წერას და თავს აბსოლუტურად თავისუფლად ვგრძნობ ვინაიდან და რადგანაც ბლოგერი ვარ. მართალია ნაკლებად აქტიური და “გაქექილი” ბლოგერების სივრცე/სანაცნობოში, მაგრამ ლოგიკურად მეც მივეკუთვნები ამ უზარმაზარ სოციალურ ქსელს.

სწორედ ამიტომაც, თავს უფლებას ვაძლევ ყოველგვარი ფაქტების და მტკიცებულებების გარეშე, აბსოლუტურად ადამიანურ პრინციპებზე დაყრდნობილი და ინდივიდუალირი (!!!) პოსტი შემოგთავაზოთ.

ეს იყო თბილისში (ც). 2009 წელს 23 ოქტომბერს გახარებულმა დავასრულე დღე – დავიწყე ფოტორეპორტიორად მუშაობა ახალი ამბების სააგენტო ექსპრესნიუსში. 2 თვე სტაჟიორად ვიქნებოდი, დეკემბრის ბოლოს, იანვრის დასაწყისში კი შტატში ჩავჯდებოდი და ხელფასიც დამენიშნებოდა, მაგრამ ოდენობა ზუსტად განსაზღვრული არ იქნებოდა იმ წამისათვის [ანუ 23 ოქტომბერს ზუსტად ვერ ემტყოდნენ რამდენი], რადგან იანვარში ბიუჯეტი თავიდან უნდა დადგენილიყო და გაიწერებოდა ფოტოგრაფის თანხაც – ასე მითხრა სააგენტოს გენერალურმა დირექტორმა ნიკა ჩხარტიშვილმა [22 წ], მთავარმა რედაქტორმა ირაკლი მანაგაძე მ [25 წ] და ფინანსისტმა თამუნა კიღურაძემ [ახლანდელი newsline.ge-ს დირექტორი]. შესანიშნავი შემოთავაზება იყო იმ მომენტში, რადგან ფოტორეპორტიორად მუშაობის სტაჟი არ გამაჩნდა მანამდე და თანაც, ვიცოდი რომ ეგრევე ხელფასზე არავინ დამსვამდა. 23-შივე გამაგზავნეს ქ-ნ სანდრა რულოვსთან, ქარვასლაში იაპონური თოჯინების გამოფენაზე მიდიოდა. გამატანეს სააგენტოს ქენონი რომლის გონზეც არ ვიყავი, მაგრამ მაინც ნორმალური ფოტოები გამოვიდა [არაჩემთვის!!!]. 25 ოქტომბერი თბილისობა უწევდა, დილას “სამსახურში” რომ მივედი ირაკლიმ მახარა – შენი 3 ფოტო რეზონანსმა იყიდაო! უბრალო სიტყვებით რო ვთქვათ, მაგრად გამიხარდა. – აი, ასე დაიწო ჩემი საექსპრესნიუსო მოღვაწეობა… გავიდა ნოემბერი, დეკემბერი, იანვარი… მიდის შიდა საუბრები ხელფასებზე, ხელშეკურლებებზე, გვაქვს ოცნებები პრესკარტებზე, რამენაირად რომ დავამტკიცოთ ჩვენი მართლა არსებობა ამ სააგენტოში [დაცვებთან ვგულისხმობ…]. რა თქმა უნდა, ეს ყველაფერი ისევ იმედებად რჩებოდა – )) დრონი მეფობენ და არა მეფენიო და წავიდა ყველა ჟურნალისტი ვინც კი თავიდან იყო. დავრჩით მხოლოდ მე და 2-3 კაცი ძველებიდან. შევიცვალეთ ოფისი [3ჯერ] დაგვპირდნენ პრესკარტებს [ბევრჯერ] ველოდებით ფულის გადარიცხვებს [დიდიხანია] და ასე მიდის ცხოვრება…

მოვიდა 26 მაისი – აღლუმის დღე. 25ში ღამე ნიკა ისტერიულად მირეკავს ხვალ აკრედიტაცია გაქვს გაკეთებული აღლუმი უნდა გადაიღო და 8ის ნახევარზე [დილას] იქ უნდა იყოო. კი დავიჭყანე ერთი იმ დილაუთენია რა ამაყენებს-მეთქი, მაგრამ კაი ბატონო, მივედი. რიგდება ბეჯები და რატომღაც ექსპრესნიუსის სიაში არ ვარ მე, სამაგიეროდ, 5 თვის წინ წასული ჟურნალისტების სახელები ვიპოვე!!! არ მოვერიდე არაფერს და ავტეხე ისტერიკა, დავურეკე ირაკლის, ნიკას, შენც არ მომიკვდე. უი, არ ხარ სიაში? კაი გავარკვევთ – იყო პასუხი და გავიდა ნახევარი საათი. თეონა [ჟურნალისტი] სირცხვილით სად დამალულიყო არ იცოდა, ისეთ დღეში ჩავაგდე იქაურობა. რა ვქნა, არ შემიძია ასე თუ იქცევიან!!! რასაკვირველია, ისევ მე ვიჩალიჩე ის ბეჯიც და ის აკრედიტაციაც. გადავიღე მთელი აღლუმი + ყვავილების ფესტივალი რიყეზე [სიცხეში, მზეში და მტვერში]. მე და თეონა უიმედოდ ველოდებოდით ზარს სააგენტოდან, ეგებ გვითხრან ახლა რა გავაკეთოთო. რო დაგვიკიდეს, ჩვენც დავიკიდეთ და სახლებში წამოვედით. დღემდე 26 მაისის არც ერთი ფოტო არ მოუკითხავთ – საქმიანი ადმინისტრაცია გვყავდა და.. აჰაჰ.. -))))

ოფისი ისევ შევიცვალეთ – Continue reading