ისევ სექსზე

Standard

 ჩემს ბლოგზე შემთხვევით მოხვედრილი ადამიანებისათვის გადავწყვიტე კიდევ ერთი პოსტის დაწერა იმ თემაზე, რომელიც იმდენად აინტერესებთ, რომ დღეში 250 შემომსვლელია საძებო სიტყვებით “სექსი”, “sex in Georgia”, “სექსი ბაბუასთან”, “სექსი ბავშვებთან”, “ათი წლისამ დავიწყე სექსი” და რა ვიცი კიდევ რამდენი ასეთი..

რამდენიც უნდა ვიძახოთ ტაბუ, ქალიშვილობა და მსგავსი გაცვეთილი ფრაზები, არასდროს მოიხსნება ალბათ საქართველოში პრობლემა სახელად: “ვააა! სექსი ტო!”

მემგონი, მხოლოდ ჩენს ქვეყანში ხდება ქალი ორსულად, მაგრამ მაინც ქალიშვილი. ან 45 წლის ასაკს მიღწეული ქალბატონი, რომელიც “ქმარს ქალიშვილი უნდა ჩაბარდეს”, ან ერთხელ, ორჯერ, სამჯერ, რვაჯერ, ათჯერ შემცდარი უბედური საცოდავი გოგონა, რომელიც იმ საზიზღარმა და გათახსირებულმა ერთმა, ორმა, რვამ, თხუთმეტმა ბიჭმა “შეაცდინა” და ახლა საბოლოო გადაწყვეტილება მიიღო – თხოვდება!! (ეღირსა), მაგრამ იმ უზნეოებმა ხომ შეაცდინეს და ცხოვრება დაუმახინჯეს!!! 700 ლარად კი შეუძლია “ცხოვრება თავიდან დაიწყოს” და მერე რა, თუ ერთხელ სადმე ვინმემ წამოაძახა შე იმის გა*იმულოო!!

ერთი ნაცნობი მყავს. 25 წლის გოგოა. Continue reading

sex in Georgia

Standard

“10 წლისამ დავიწყე სექსი” – ამ საძიებო სიტყვებით ჩემს ბლოგზე აღმოჩნდა რომელიღაც იუზერი, არ ვიცი გოგო თუ ბიჭი, მაგრამ ცოტა არ იყოს და გამაკვირვა ამ ამბავმა : ) ))

კაცმა რომ თქვას,  ჩვენს თაობას სიტყვა სექსი აღარ უკვირს (?), მაგრამ რამ უნდა აიძულოს 10 წლის ბავშვი, თოჯინებით ან ჯარისკაცებით თამაშის ნაცვლად სხვა რაღაცებით თამაშობდეს, რატომღაც ვერ ვხვდები.

ისევ ქართულ სტერეოტიპებს რომ დავუბრუნდეთ – როდის “შეიძლება” ინტიმური კავშირი, რა ასაკში და ვისთან, ამას ალბათ ისევ ჩვენი მშობლების თაობა წყვეტს. საქართველოში სექსის წინამორბედად ჯერ გაღიმება, პაემანზე წასვლა ითვლება. საერთოდ, ალბათ ასეც არის, მაგრამ დანარჩენი მსოფლიო არამგონია ამდენად ტრაგიკულად უყურებდეს ამ ამბავს. რატომღაც, წყვილს, რომელიც ერთმანეთს კოცნის – ან არ უნდა ჰქონდეს ურთიერთობა, ან ეგრევე ოჯახი უნდა შქემნას. ჩვენთან მიუღებელია ისეთი ნორმალური რამ, რასაც “ერთობლივი თანაცხოვრება ოჯახის შექმნამდე” ჰქვია. ადამიანები იხდიან 500 კაციან ღრეობებს (სრული ამ სიტყვის მნიშვნელობით), შემდეგ მიდიან სახლში, აქვთ ასე ნანატრი “პირველი ღამე” და უცებ . Continue reading

ქართული სტერეოტიპები (ჩვენი თაობა)

Standard

რამდენიმე დღის წინ ჯგუფელებთან ერთად მომიწია გაჩერებაზე დგომა. გაჩერების გადახურულ “სტენდზე” განცხადებებთან ერთად “JunkyBitz”-ის კონცერტის აფიშაც იყო გაკრული და ამაყად ვუთხარი ბავშვებს ჩემი ფოტოა-მეთქი. ჯგუფელმა გოგომ ზიზღით შეხედა ფოტოს და მჭერმეტყველური ფრაზა “დადო”: – ფუ, რას გვანან გოგო, რა არი ეგ! ვერ ვიტან როკერებს! ალბათ იქ მყოფი ჯგუფელი ბიჭების და გაჩერებაზე შეყუჟული ხალხის წყალობით გავატარე ეს რეპლიკა ყოველგვარი ისტერიკის და ლანძღვა-გინების გარეშე (არადა, დიდი სურვილი მქონდა, ღმერთმანი!!!).

გუშინ თსუ 5-ე კორპუსის დიად ეზოში ვიდექი კურსელებთან ერთად და საუბარი ნიჭიერზე ჩამოვარდა. მე და ერთი გოგო ლერი ბექაურის გამოსვლაზე ვსაუბრობდით, რომ როგორიცაა ეგ მისი გადასაწყვეტია, ფაქტია კარგად იცეკვა და ორიენტაციის გამო არ გაუშვეს.. ლაპარაკში ბიჭი ჩაგვერთო რომელმაც ბოლო სიტყვებით გალანძღა, აგინა და რა ვიცი, კიდე რა არსებობს ქვეყანაზე, ყველაფერი უძახა/უქნა იმ საწყალს: – მაგასთან ბავშვები რომელმა ****-მა მშობელმა უნდა მიიყვანოს რაიმეს სასწავლად, რას ისწავლიან *****სგან კარგსო და ა.შ.

ჯგუფელ გოგოს nude photography (შიშველი ნატურა) ალბომი Continue reading

უბრალოდ არ ვიცი რა გითხრათ…

Standard

არ ვიცი საიდან დავიწყო… ბევრჯერ ვცადე ისევ დამეწერა ჩემზე ან სამყაროზე.. არ გამომდიოდა. მიუხედავად იმისა, რომ მქონდა გრძნობებიც, აზრებიც, მაინც ვერ ვაბამდი თავს სიტყვებს. ახლა კი ვწერ მხოლოდ ჩემთვის.. არ ვიცი რისი გადმოცემა მინდა ამით. ალბათ იმ ფიქრების, რომლებიც ეხლა ტრიალებენ თავში. ბევრმა ადამიანმა წაიკითხა ჩემი ბლოგი, ბევრმა კომენტარი დატოვა აქ, ზოგმა კი პირადად მომწერა რაღაც.. საბოლოოდ კი ყველა ერთ აზრამდე მიდიოდა – რომ მე საკმაოდ კარგი ადამიანი ვარ, რომ არ უნდა დავნებდე და აუცილებლად ვიქნები ბედნიერი ოდესმე… ბანალური სიტყვები, რომლებიც ალბათ ყველა ჩვენგანმა უნდა უთხრას თუნდაც არამეგობარს. მაგრამ მაინტერესებს, რეალურად რას ფიქრობენ ადამიანები თუნდაც ჩემზე ან თუნდაც თავის ცხოვრებაზე?

ყოველთვის დგება მომენტი, როცა მე მზად ვარ დავუდგე ნებისმიერს, თუნდაც სრულიად უცნობს გვერდით. მოვუსმინო, ვურჩიო, დავეხმარო.. მაგრამ მე რატომ არ მისმენს არასდროს ვინმე , ეგ ჯერ-ჯერობით ისევ ამოუხსნელ ამოანად რჩება.

ახალ ნაცნობებში, ზოგიერთისთვის, მაგალითად უნივერსიტეტში, “რკინის Continue reading