ბოლო შეხვედრა

Standard

– გიყვარვარ? – როგორც იმ რუსულ სიმღერაშია, პასუხად “აგა” რომ უნდა მიიღო. ამჯერად სიჩუმე. შორიდან ისმის მანქანების ხმა, დაგუდულად და ურითმოდ ძგერს გული განაჩენის მოლოდინში.

-გიყვარვარ? – განმეორებითი შეკითხვა. პასუხი პირველივე კითხვაზე უკვე ნათელია, მხოლოდ ბეჭდის დასმაა საჭირო მეტი კონკრეტულობისათვის.

მოაჯირს დავეყრდენი და თავი ხელზე ჩამოვდე. ვიგრძენი, როგორ დაძაბულად გადიოდა დრო. წლებად მეჩენებოდა მაჯის საათის თითოეული წამი. ასე მეგონა მხოლოდ ჩემთვის მოიგონა ღმერთმა ეს დრო, რომ ყველაზე არასასურველ მომენტში დაუსრულებელი გზატკეცილივით გაიჭიმოს!

-მითხარი რამე! – Continue reading

Advertisements

უბრალოდ არ ვიცი რა გითხრათ…

Standard

არ ვიცი საიდან დავიწყო… ბევრჯერ ვცადე ისევ დამეწერა ჩემზე ან სამყაროზე.. არ გამომდიოდა. მიუხედავად იმისა, რომ მქონდა გრძნობებიც, აზრებიც, მაინც ვერ ვაბამდი თავს სიტყვებს. ახლა კი ვწერ მხოლოდ ჩემთვის.. არ ვიცი რისი გადმოცემა მინდა ამით. ალბათ იმ ფიქრების, რომლებიც ეხლა ტრიალებენ თავში. ბევრმა ადამიანმა წაიკითხა ჩემი ბლოგი, ბევრმა კომენტარი დატოვა აქ, ზოგმა კი პირადად მომწერა რაღაც.. საბოლოოდ კი ყველა ერთ აზრამდე მიდიოდა – რომ მე საკმაოდ კარგი ადამიანი ვარ, რომ არ უნდა დავნებდე და აუცილებლად ვიქნები ბედნიერი ოდესმე… ბანალური სიტყვები, რომლებიც ალბათ ყველა ჩვენგანმა უნდა უთხრას თუნდაც არამეგობარს. მაგრამ მაინტერესებს, რეალურად რას ფიქრობენ ადამიანები თუნდაც ჩემზე ან თუნდაც თავის ცხოვრებაზე?

ყოველთვის დგება მომენტი, როცა მე მზად ვარ დავუდგე ნებისმიერს, თუნდაც სრულიად უცნობს გვერდით. მოვუსმინო, ვურჩიო, დავეხმარო.. მაგრამ მე რატომ არ მისმენს არასდროს ვინმე , ეგ ჯერ-ჯერობით ისევ ამოუხსნელ ამოანად რჩება.

ახალ ნაცნობებში, ზოგიერთისთვის, მაგალითად უნივერსიტეტში, “რკინის Continue reading

ბოლო პოსტი. Hello, 20!!!

Standard

არ მინდა გაზრდა.. ბევრი რამ დამრჩა ბავშვობაში, რის თქმასაც ვერასდროს მოვასწრებ.. არ არის აქ არც ერთი სიტყვა სენტიმენტალური ან ძალად დაწერილი, უბრალოდ მხოლოდ 1 საათი დამრჩა “თინ-ეიჯერობის” და თავს უფლებას ვაძლევ ჩემი ცხოვრება მთლიანად შევაჯამო.

დავიწყებ სულ თავიდან:

ბაბუამ გამზარდა. პირველი ეს მინდოდა დამეწერა. ვიძინებდი მხოლოდ მის ხელში და დღემდე ვამაყობ ამით. შემიძია ვთქვა, რომ მსოფლიოში საუკეთესო ბაბუა მყავს [ღმერთმა დიდხანს მიცოცხლოს!]. მისი წყალობით შედარებით ადვილად გადავიტანე უ-მამ-ობა. რა იყო მე მესურვა და არ მქონოდა. სამაგიეროდ მე “ქოშები” მიმქონდა ხოლმე სახლის კარებთან ბაბუას მოსვლის დროისთვის [დაახლოებით საღამოს 5-6 საათი] დღეს იგივეს ბაბუა აკეთებს და ყოველთვის გული მტკივა, არ ვიცი რატომ, ალბათ იმიტომ, რომ არ მინდა სიბერე, უსუსურობა… არ ვიცი…. ბევრი რამ მაკავშირებს, უფრო სწორად, მთელი 20 წელი ბაბუასთან. დღეს თავისი ოთახიდან ჩუმად გამოვიდა, დამიდგა გვერდით და ხელები ოდნავ გაშალა [წეროებს რომ ვთამაშობთ ხოლმე, ისე] და მეუბნება: აი ამხელა იყავი 20 წლის წინ, მხოლოდ ჩემთან იძინებდი… – მინდოდა მეტირა ამ სიტყვების გაგონებისას. თავი შევიკავე…

ბაღშიც ბაბუამ მიმიყვანა, იქიდან გამოვყავდი, რაღცებს ყიდულობდა… მოკლედ, მისი წყალობით ასე თუ ისე ვგრძნობდი ბავშვობას…

ბაღში მეგობრებიც მყავდა   Continue reading

მინდა შევცვალო

Standard

მომინდა ყველაფრის საერთოდ წაშლა. მომიწია, უფრო სწორად. ცვლილებები საკუთარი თავიდან დავიწყე. სადღაც წავიკითხე “გააკეთე ის, რისიც ყველაზე მეტად გეშინია” და დავფიქრდი [ეგეც შემიძია, სხვათა შორის!] – ყველაზე მეტად ტკივილის მეშინია. ჯერ ფიზიკურის, სულიერს ასე თუ ისე შეჩვეული ვარ.

დასაწყისისთვის ორივე ვენა წავირთვი. შემდეგ ძვლებიდან ქვები ჩამომფხიკეს, ნარჩენებზე ახლის აშენებას აღარ დაველოდე – კიდევ მექნება ამის დრო.

წავშალე ჩემი ცხოვრების უკანასნკელი ერთი წელი [ჯერ მესიჯებით დავიწყე]. არ ვიცი, რა იქნება მომავალში, წარსული ისევ მაწუხებს, აწმყოში კი ჰაერში გამომკიდეს და ვერსად მივდივარ. უპოლუსო ჩრდილოეთი მგონია ხანდახან ჩემი თავი…

ზედმეტად რეალისტი ვარ.

საკუთარ  თავს არ ვაძლევ არც ოცნების, არც ბედნიერების საშუალებას [ ამ უკანასკნელს შეიძლება არც ვიმსახურებდე]. შეჩვეული ვარ ერთფეროვნებას და მეშინია სიახლეების. სასაცილოა, მაგრამ ძალიან ვგავარ ძველ ქართველ რომანტიკოსებს, გასნაკუთრებით ბარათაშვილს. არადა, სიტყვებმა “რომანტიზმი”, “რომანტიკოსი”, “რომანტიკა”, “რომანტიული” ჩვენს დროში ფასი დაკარგეს. ხშირ შემთხვევაში მოვალეობა და ბუნება ერთმანეთში ერევათ ხოლმე.

სისულელეა ეს ყველაფერი!

იმას ვამბობდი, Continue reading

დეკემბრის ბოლო კვირა [წლის ბოლო დღე]

Standard

მთელი წელი ველოდებით მხოლოდ ერთ წუთს. გახდება 12 საათი და მორჩა, ისევ უნდა დაიწყოს ერთ წლიანი და მინუს ერთ წუთიანი ერთი წუთის ლოდინი..

დღეს 31 დეკემბერია და მთელი მსოფლიო ერთ წუთს ელოდება – ზოგი სვაროვსკისთვლიანი ბურთის დაშვებასა და ოცნებების ფერადად მოთოვას, ზოგი ირუჯება, ზოგი გუნდაობს, ზოგი კი მხოლოდ ფანჯარასთან ზის და ფიფქების ნაცვლად წვიმის წვეთებს ითვლის რაფაზე..

სხვების მსგავსად ჩემი მწირი შემოსავლითურთ გავედი “საჩუქრებზე”  და მოფუსფუსე, დაბნეული, მოჩქარე ხალხის ლაბირინთებში აღმოვჩნდი [რაღაც დრამატულად ჟღერს :D]. თურმე რამდენი თოვლის ბაბუა დადის ჩემს გვერდით, ზოგს დიდი ბარბის სახლი აქვს ნაყიდი, ზოგს სათამაშო მატარებელი, დიდი თოჯინები.. ხვალ დილას ბავშვები რა ბედნიერები წამოხტებიან ლოგინიდან ყველაზე ადრე! მეც ასე ვიყავი მანამ, სანამ გავიგე, რომ თურმე თოვლის ბაბუა არ არსებობდა.. :( სიამრთლე რომ ვთქვა, მეწყინა და ვფიქრობ, რა ვუთხრა ჩემს შვილს [როცა/თუ მეყოლება] – მეც დავახვედრო 1 იანვარს საჩუქრები, თუ თავიდანვე ვუთხრა რომ ეს ყველაფერი არარეალურია, არ არსებობს და მე მითხრას რაც უნდა, ტუ კარგად მოიქცევა მე ვუყიდი.. რომ არ დაელოდოს ყოველ წელს კეთილ თეთრწვერას და რომ გაიზრდება არ გაუცრუვდეს იმედები?!.. ჯერ მაგაზე ფიქრი ალბათ ადრეა, ჩემს ამჟამინდელ მდგომარეობს თუ გავითვალისწინებთ!!!

წლის შეჯამება: Continue reading

ადამიანო! რას წარმოვადგენ? (ჩემებური სიურეალიზმი)

Standard

არაფერი წმინდა არ არსებობს ამ ქვეყანაზე – ხანდახან მგონია… ხანდახან ვფიქრობ, რომ იმაშიც კი დამნაშავე ვარ, რაც არ ჩამიდენია არასდროს…
მინდა რომ შევქმნა. რაიმე.
სხვებისთვის, ხალხისთვის, ჩემი თავისთვის, მეორე მესთვის…
მინდა დავხატო, დავხატო ის სამოთხე, რომელსაც მე ვხედავ ყოველ ღამე, ჩუმი ლოცვისას. მინდა გამოვიყენო ყველანაირი ღია ფერი, დავწერო მუსიკა და მისი თანხლებით ვაჩვენო მთელს მსოფლიოს, თუ რა ლამაზია სამოთხე, მაშინ როდესაც აღარაფერი გაქვს რომ იფიქრო, აღარაფერი გაქვს, რომ გეტკინოს.. როდესაც არ გაგაჩნია გრძნობები, როდესაც ყოველ წამს ეშვები დაბლა თითო საფეხურით და იმსხვრევა შენი უკანა ნაბიჯები.. მინდა ან შევქმნა, დავხატო, დავუკრა, დავწერო ისეთი რამ, რაც მიაღწევს სხვამდე, რაც გააგებინებს თუნდაც ერთს, რომ მე ვარსებობ.. ვარსებობ არა მხოლოდ ჩემს წარმოსახვაში, არამედ რეალურად, ადამიენების გვერდით. რომ მეც გამაჩნია ბებერი, გაცვეთილი გრძნობები..
ხანდახან ვწერ, ვწერ.. Continue reading